Διόρθωση ημαρτημένων (στη Γερμανία)

Στη Γερμανία, στους σταθμούς του μετρό τους (ου μπαν το λένε, U Bahn) όταν βγεις απ' το συρμό έχει καθοδήγηση για το ποια έξοδο να πάρεις για να πας προς τα κει που θέλεις και κυρίως που  θα βρεις το λεωφορείο σου (ή το τραμ) για να συνεχίσεις. Για τους Έλληνες που δεν έχουν βρεθεί προς τα κει να διευκρινίσω ότι στη Γερμανία μπαίνεις στο μετρό χωρίς πόρτες ελέγχου (ο έλεγχος γίνεται μέσα στους συρμούς) όπως επίσης ότι ο κάθε σταθμός έχει πολλές εξόδους στις οποίες κατευθύνεσαι από την αποβάθρα ακόμα. Και η πληροφόρηση είναι σε κάθε σημείο που θα χρειαστεί, σ' αντίθεση με το μετρό της Αθήνας (για τη Θεσσαλονίκη δεν θυμάμαι, αλλού δεν έχουμε) που έχει χάρτη στην αποβάθρα με τις κοντινές στάσεις αλλά πρέπει να τον αποτυπώσει στο μυαλό σου καλά (και να έχεις και εικόνα της περιοχής -παζλ για δυνατούς λύτες δηλαδή).

Κρέμα Ζαχαροπλαστικής

Κρέμα παραδοσιακή (θέλει δουλειά)

Κρέμα Ζαχαροπλαστικής (ή κρεμ πατισερί στα ελληνικά 😄 Crème Pâtissière στο πρωτότυπο) είναι μια κρέμα με πολλές χρήσεις στη ζαχαροπλαστική. Μπορεί να μπει σε μιλφέιγ ή σε τρίγωνα Πανοράματος ή σε τούρτες και γενικά όπου χρειάζεται κρέμα. Το πώς φτιάχνεται έμαθα στη συνταγή με τσουρέκι εκμέκ. Η διαδικασία αρκετά πολύπλοκη αλλά το αποτέλεσμα απογειωτικό. Μέχρι που πήγα στην Ιωάννα και είχε κρέμα που όμως ήταν, λέει, έτοιμη. Απίστευτο μου φάνηκε αλλά μου έδειξε το κουτί (ή φακελάκι; δεν θυμάμαι). Κι έτσι δοκίμασα την άλλη εκδοχή. Την εύκολη. Και πολύ μου άρεσε και με βόλεψε. Κι είπα να παρουσιάσω εδώ και τις δυο, να υπάρχουν σε ένα μέρος (μιας και δεν είχα μέχρι τώρα βάλει καμιά)!

Εν τῇ νήσῳ Σαλαμῖνι

Πώς και ο τίτλος στα αρχαία; Με την αρχαία Σαλαμίνα θ' ασχοληθώ, γι' αυτό. Το Πάσχα βρεθήκαμε με τα ξαδέρφια της Μαρίας. Εκεί μας είπαν για μια εκδρομή που έκαναν στη Σαλαμίνα για να επισκεφτούν τις αρχαιότητες του νησιού. Δεν είχα ιδέα πως η Σαλαμίνα είχε αρχαία, έψαξα λίγο επιτόπου και σημείωσα μερικά. Αργότερα η Ειρήνη μου είπε πως άλλα μας είπαν κι άλλα σημείωσα, αλλά τέλος πάντων. Θα τα παρουσιάσω εδώ γιατί υπάρχουν ήδη κάποιοι ενδιαφερόμενοι. Έλεγα να τα στείλω μόνο σ' αυτούς αλλά η Μαρία μου υπέδειξε πως καλύτερα να είν' εδώ να τα μάθουν κι άλλοι. Αυτή είναι η διαδρομή που κάναμε (αυτή που φαίνεται παραπάνω, είναι διορθωμένη κάπως σε σημεία που δεν πρόσεξα στην αρχή -δεν υπάρχουν όλα τα σημεία μιας και δεν επιτρέπει περισσότερες στάσεις η γκουγκλ). Αλλά πριν τα της διαδρομής να παρουσιάσω το τι αρχαίο έχει η Σαλαμίνα.

Εκμέκ με τσουρέκι και (ξανά)

Πάλι τα ίδια; Δεν το έχεις ξαναβάλει αυτό; Ναι μεν αλλά. Τότε που το έβαλα το είχα με μια κρέμα που για να τη φτιάξεις ήθελε μπόλικη δουλειά. Το τελικό αποτέλεσμα πολύ ανώτερο απ' την απλή εκδοχή, άξιζε τον κόπο, είχε ταλαιπωρία αλλά τι να γίνει, τα καλά κόποις κτώνται έλεγα. Και βρέθηκα στο σπίτι της κουνιάδας μου και είχε φτιάξει μια κρέμα που δεν έμοιαζε με απλή κρέμα βανίλια. Οπότε τη ρώτησα και μου λέει πως είναι κρέμα ζαχαροπλαστικής. Καλά, παιδεύτηκες τόσο για να φτιάξεις την κρέμα; Μπα, μου λέει, έτοιμη την πήρα, σε φακελάκι Γιώτης. Δεν το πίστευα και μου το έδειξε. Επ, λέω, εδώ είμαστε. Το εκμέκ απλοποιείται. Για να τη δούμε στην πράξη. Και ψάχνοντας στο σουπερμάρκετ είδα πως όχι μόνο υπάρχει αλλά είναι και σε διάφορες παραλλαγές. Με γεύση βανίλια ή μιλφέιγ ή σοκολάτα ή (δεν θυμάμαι, αλλά είχε κι άλλα). Πάμε λοιπόν.

"Έξυπνες" διαβάσεις πεζών

Στο δρόμο κυκλοφορούν τα τροχοφόρα (αυτοκίνητα, μηχανάκια, ποδήλατα, πατίνια, λεωφορεία, φορτηγά μεγάλα ή μικρά) ενώ οι πεζοί (πρέπει να) κυκλοφορούν στα πεζοδρόμια. Κι αν δεν υπάρχουν πεζοδρόμια περπατάνε στην άκρη του δρόμου. Όμως πολλές φορές πρέπει να διασχίσουν το δρόμο είτε για να πάνε απ' τη μια μεριά του στην άλλη είτε για να πάνε απ' το ένα πεζοδρόμιο στο άλλο. Θεωρητικά σ' αυτή την περίπτωση έχουν προτεραιότητα αν και στην Ελλάδα δεν πολυσυνηθίζεται να παραχωρείται. Για πιο ασφαλές πέρασμα υπάρχουν σε διάφορα σημεία οι διαβάσεις. Και για να φαίνεται πως εδώ είναι διάβαση (κι έχει υποχρέωση να την χρησιμοποιήσει ο πεζός και να σταματήσει το τροχοφόρο) υπάρχει οριζόντια και κάθετη σήμανση, όπως στην παραπάνω φωτογραφία. Άσπρα ορθογώνια στο δρόμο, παράλληλα μεταξύ τους (ζέμπρα) ενώ σε κολόνες το σχετικό σήμα του ΚΟΚ: ένα μπλε ορθογώνιο μ' ένα άσπρο τρίγωνο που στη μέση έχει ένα ανθρωπάκι που περπατάει. Θα μου πείτε πως στην Ελλάδα οι διαβάσεις που είναι με τέτοια πλήρη σήμανση είναι λιγοστές και δίκιο θάχετε (συνήθως υπάρχει μόνο το ένα είδος σήμανσης ή μόνο η οριζόντια -το πιο συνηθισμένο- ή μόνο η κάθετη).

Συνταξιοδοτικά

Στο σημερινό άρθρο του Ν. Σαραντάκου με τίτλο Ζήτω ο πόλεμος! (του Μπάμπη Άννινου) έγινε ένα σχόλιο που σχολίαζε με βάση το κείμενο: "Σύνταξη με 30 χρόνια υπηρεσίας! Και εμείς φτάσαμε τα 36 για να πάρουμε!". Επειδή είναι ένα θέμα που μ' έχει απασχολήσει δεν κρατήθηκα να μην αρπάξω την ευκαιρία για να σχολιάσω εκεί περί όρων συνταξιοδότησης. Κάμποσα έγραψα και σκέφτηκα πως θάταν καλύτερα να τα είχα γράψει πρώτα εδώ, αλλά τέλος πάντων τα μεταφέρω από κει.

Ρύζι σαν ασιάτικο

Για ρύζι σε κλασικό πιλάφι έχω ήδη γράψει (και μάλιστα με διπλή εκδοχή εκτέλεσης). Επίσης έχω βάλει και την παραλλαγή με τηγανητό φιδέ. Για λαπά δεν έτυχε (ίσως πρέπει να καλύψω κι αυτόν τον τομέα αλλά είναι που δεν μ' αρέσει ιδιαίτερα. Χρειάστηκα να φτιάξω ρύζι σαν λαπά αλλά όχι τέτοιο πράγμα, να έχει και λίγο στιλ. Και σκέφτηκα το ασιάτικο. Όμως αυτοί (στα μαγαζιά δηλαδή) έχουν ειδικά σκέυη που κάνουν στον ατμό. Καλή ιδέα, το έφτιαχνα παλιότερα που χρησιμοποιούσα τον ατμομάγειρα, τώρα τον έχω εγκαταλείψει κάμποσα χρόνια (το έδωσα στην Ντίνα και τον χρησιμοποιεί αυτή) αλλά τώρα; Μια αναζήτηση στο ίντερνετ μου έδωσε διάφορες λύσης, η καλύτερη μου φάνηκε η αυτόματη, την ΤΝ. Την ακολούθησα και το αποτέλεσμα με ικανοποίησε οπότε την καταγράφω.

Τραπεζικές χρεώσεις (για άλλη μια φορά)

Η φωτογραφία είναι κλεμμένη από το σάιτ "Στο Νησί"

Υπάρχει ένα συνεχές σπρώξιμο οι διάφορες συναλλαγές να γίνονται όχι με τις κλασικές μορφές χρήματος (κέρματα - χαρτονομίσματα) αλλά με άυλες μορφές, ηλεκτρονικές. Αντί να έχεις το χρήμα στην τσέπη σου, αυτό υπάρχει (ή λέμε ότι υπάρχει) κάπου, σε μια εταιρία που έχει εξουσιοδότηση για τέτοιες δουλειές (συμβατικά αυτό το λέμε τράπεζα) κι εσύ λες να μεταφερθεί απ' τον ένα λογαριασμό σ' έναν άλλο το απαιτούμενο κάθε φορά ποσό. Τραπεζικές επιχειρήσεις είναι αυτές που έχουν υποκαταστήματα και συνήθως σ' αυτές πάει ο νους μας, αλλά είναι και άλλες που δεν τις βλέπουμε άμεσα. Παράδειγμα στην Ελλάδα υπάρχει η viva.com που δραστηριοποιείται σε τέτοιες ηλεκτρονικές συναλλαγές αλλά δεν την βλέπει ο καταναλωτής κάπου και ακόμα και αν χρειαστεί να μιλήσει μαζί τςη για κάποιο θέμα του θα ζοριστεί αρκετά.

Το πανηγύρι του ταύρου

Πρόσφατα (που λέει ο λόγος, έχουν περάσει κάμποσοι μήνες από τότε) ήρθε πάλι στην επικαιρότητα τα πανηγύρια που συμμετέχουν ζώα. Διάφοροι φιλόζωοι προσπαθούν να τα ακυρώσουν, εγώ διαφωνώ και τις διαφωνίες μου αυτές θα εκθέσω αφού πω και μερικά για το πανηγύρι του ταύρου αλλά και για τους χορούς των αλόγων (αυτό ήταν η φετινή αφορμή) που γίνονται στο πανηγύρι του ταύρου αλλά και σε άλλα πανηγύρια στη Μυτιλήνη. Το άρθρο αυτό ενδιαφέρθηκε να το παρουσιάσει ο Νίκος ο Σαραντάκος (εκεί γίνονται και εξαιρετικά ενδιαφέροντα σχόλια, για το ιστολόγιό του έχω ξαναγράψει) κι έπρεπε να βρεθεί κοινός χρόνος. Το βασικό ήταν να γράψω εγώ αυτά που ήθελα. Από κει και πέρα η καθυστέρηση ήταν μικρή.

Σφαγεία και σφαχτά

Τι σχέση έχουν οι παππούδες μου με τα σφαγεία; Καμιά. Όμως πίσω τους υπάρχει κάτι από σφαχτό 😀 (βλέπε παρακάτω)

Όταν ήμουνα μικρός στο χωριό το κρέας που τρώγαμε ήταν συνήθως από αρνιά ή κατσίκια (μπορεί το γάλακτος, μπορεί μεγαλύτερα, μπορεί και γέρικα). Το μοσχαρίσιο σπάνιο, το χοιρινό μόνο τα χριστούγεννα. Τα πρώτα ήταν συνήθως οικόσιτα, τα άλλα τα έφερναν οι χασάπηδες του χωριού. Ένα κρεοπωλείο υπήρχε που το είχαν τρεις χασάπηδες σε συνεργασία. Αυτοί έσφαζαν τα ζώα που είχαμε στα σπίτια, αυτοί έφερναν και ζώα από άλλα μέρη για σφάξιμο και πούλημα στη συνέχεια. Αγόραζαν βέβαια και το κρέας που περίσσευε από το ζώο που έσφαζαν για κάποιον, η διατήρηση του κρέατος ήταν δύσκολη, τα ψυγεία ανύπαρκτα. Ιδιώτες που να έσφαζαν ήταν σπάνιοι, τη δουλειά την έκαναν οι χασάπηδες αυτοί και για αμοιβή έπαιρναν την προβιά του ζώου.

Είδες η ΔΕΗ;

Πέρυσι είχα γράψει για την εξέλιξη των τρόπων επικοινωνίας πώς φτάσαμε στην τηλεφωνία και το ίντερνετ σήμερα. Ναι, αλλά αφού ο τίτλος λέει ΔΕΗ πάει να πει Δημόσια Επιχείρηση Ηλεκτρισμού, τι σχέση έχουν οι επικοινωνίες; Μα έτσι κι αλλιώς το Δ έχει φύγει, μόνο στο όνομα υπάρχει, ιδιωτική επιχείρηση είναι σήμερα. Οπότε σκέφτηκε πως δεν είναι να μένει μόνο στο Ηλεκτρισμό. Να μπει και στον ανταγωνισμό για τις επικοινωνίες. Να πουλάει κι αυτή ίντερνετ (και τηλεφωνία μέσω ίντερνετ). Δεν είναι δε η μόνη, κι άλλες εταιρίες που πουλάνε ρεύμα έχουν παρόμοιες σκέψεις.

Κέρδη τραπεζών (και όχι μόνο)

Η φωτογραφία είναι κλεμμένη από σχετική αρθρογραφία στο σάιτ "Στο Νησί"

Οι τράπεζες προσπαθούν ν' αυξήσουν τα κέρδη τους. Θα μου πείτε περίεργο; Κάθε επιχείρηση αυτό θέλει. Και παραπονιούνται πως δεν είν' αρκετά. Γιατί δεν αρκεί ν' αυξάνονται αυτά καθαυτά τα κέρδη. Πρέπει ν' αυξάνεται κι ο ρυθμός αύξησής του, δηλ. τα καινούρια ν' αυξηθούν παραπάνω απ' ότι την προηγούμενη περίοδο (στα μαθηματικά μιλάμε για θετική δεύτερη παράγωγο ή ότι η γραφική παράσταση των κερδών έχει τα κοίλα άνω 😀). Και μιλάνε με τρόμο για την περίπτωση "πτώσης της κερδοφορίας" που σημαίνει πως θα βγάλουν κέρδη λιγότερα από την προηγούμενη φορά κι όχι πως θάχουνε ζημιά.

Κρεμμυδόπιτα

Κάποτε είχα μαζεμένες όλες τις συνταγές μου σ' ένα αρχείο. Άλλες απ' αυτές τις είχα φτιάξει κι άλλες απλά γιατί κάπου την είδα και τη μάζεψα. Μετά άρχισα τις διάφορες συνταγές που δεν είχα φτιάξει να τις κρατώ σ' ένα ξεχωριστό αρχείο που το ονόμασα "Μαγειρική για δοκιμή". Τις προάλλες ήθελα κάποιο συμπλήρωμα στο τραπέζι που θα μαζευόμασταν. Και θυμήθηκα ν' ανατρέξω στο αρχείο αυτό και βρήκα μια συνταγή για κρεμμυδόπιτα. Μ' άρεσε η ιδέα. Δεν ξέρω πού την είχα βρει. Αλλά κρεμμυδόπιτα παίρνω το καλοκαίρι, κάθε φορά που θα πάω σε μια ταβέρνα στην Κάγια. Οπότε αποφάσισα να δοκιμάσω να φτιάξω τη δική μου. Καλά πήγε, μ' άρεσε το αποτέλεσμα (αν και βλέπω κάποιες προσαρμογές). Είναι μια πολύ νόστιμη και ιδιαίτερη πίτα, ιδανική για κύριο γεύμα αλλά και για μεζεδάκι. Με εξαιρετική γέμιση, γίνεται νοστιμότατη.

Θαλασσινά μπάνια τον Νοέμβρη

Η παραπάνω φωτογραφία είναι πραγματική, σημερινή. Απλά κάπου αριστερά φαινόταν μια κυρία και την αφαίρεσα, να μην το μάθει (από πού; τέλος πάντων) και πει πως της μοστράρω τη φάτσα χωρίς να τη ρωτήσω. Στις άλλες φαίνεται διάφορος κόσμος, ε, δεν γίνεται να φύγουν όλοι! Η μέρα σήμερα ήταν πολύ όμορφη, κι είπα να κάνω ένα ακόμα (θαλασσινό) μπάνιο. Και το ξεχωρίζω πως είναι θαλασσινό γιατί κάνω και κάποια στο κολυμβητήριο, αλλά εκεί είναι με τελείως άλλες συνθήκες. Ανοικτό μεν, αλλά το νερό ζεσταίνεται.

Χάχλες με φέτα και...

Οι χάχλες είναι τραχανάς που απλά όταν ξεραίνεται φτιάχνεται με κάποια μορφή συγκεκριμένη. Όπως έγραφα τότε που είχα περιγράψει τη διαδικασία για την παρασκευή τραχανά "Ο τραχανάς τρίβεται πολύ ή λίγο, ανάλογα τα γούστα. Κι έτσι έχουμε τον χοντρό, τον ψιλό ή τις χάχλες. Χάχλα είναι μια πίτα σκαφάτη που ξεραίνεται έτσι και μπορεί να φαγωθεί είτε σκέτη είτε γεμισμένη ωμή ή βρασμένη". Δεν είχα γράψει πως το πιο συνηθισμένο ήταν να μπαίνουν οι χάχλες στο μαγκάλι με την πυρήνα και να τρώγονται ψημένες, μια πρακτική συνηθισμένη παλιότερα (τότε που συνήθως ζεσταινόμασταν με τέτοια μαγκάλια).

Περί διοδίων και πάλι

Τις προάλλες είχα μια συζήτηση με την Ειρήνη. Όχι την κόρη μου, φίλη που μένει στην Πιερία και υποστήριζε με σθένος πως ο νομός τους είναι ριγμένος γιατί έχει δυο σταθμούς διοδίων και είναι ο μόνος νομός στην Ελλάδα στον οποίο συμβαίνει αυτό. Εγώ γενικά κουμπώνομαι όταν ακούω για κάτι που συμβαίνει εκεί και μόνο εκεί. Έτσι και στην συγκεκριμένη περίπτωση, πολύ περισσότερο που είχα πρόχειρο το παράδειγμα της Φθιώτιδας που θυμάμαι νάχει 3 - 4. Οπότε για να μην λέω λόγια στον αέρα έκατσα και έψαξα πού υπάρχουν σταθμοί διοδίων κι έφτιαξα έναν πίνακα.

Τυροβόλια

Για το τυρί έχω γράψει διάφορα. Από το πώς άρχισα να το τρώω μέχρι για τα τυριά του νησιού (και μάλιστα δυο φορές). Συνταγή δεν έχω βάλει αν και κάποια στιγμή με ρώτησαν σχετικά. Επειδή έχω διαβάσει διάφορα, να σημειώσω πως το γάλα για το τυρί ΔΕΝ το βράζουμε, απλά το ζεσταίνουμε (νομίζω στους 39 βαθμούς) και ρίχνουμε τη μαγιά. Που σήμερα είναι από κουτάκια του εμπορίου παλιά όμως ήταν από το στομάχι πολύ μικρού κατσικιού, την εποχή που μόνο βυζαίνει. Όταν αρχίσει και τρώει χορτάρι παύει να έχει τα κατάλληλα ένζυμα για την πήξη. Γι' αυτό και δεν κάνει στομάχι από αρνιά: Τ' αρνιά είναι συνέχεια με τις μάνες τους και γλύφουν χορτάρι απ' την αρχή που θα γεννηθούν. Αντίθετα με τα κατσίκια μπαίνουν κάτ' απ' το κοφίνι για κάποιες μέρες.

ΑΠΑΓΟΡΕΒΕΤΑΙ ΤΟ ΧΕΖΙΝ

Όταν πρωτοφτιάχτηκε το σπίτι στο χωριό, είχε παράθυρα από δυο μεριές μόνο. Την δεκαετία του 60 αρκετά σπίτια στη γειτονιά δεν είχα τουαλέτα. Μιας και πίσω δεν υπήρχε ούτε το σπίτι της Αγγέλας αλλά και το άλλο, αυτό που έχει πάθει απ' το σεισμό, ήταν ακατοίκητο το στενάκι ανάμεσα στο σπίτι και στο χώρο από πίσω αρκετοί, ειδικά οι μικρές που έμεναν από πάνω το χρησιμοποιούσαν σαν αποχωρητήριο. Κάποια στιγμή ανοίχτηκε ένα ακόμα παράθυρο στην κουζίνα που ήταν προς το χώρο αυτόν, οπότε οι μυρωδιές ορμούσαν στο σπίτι φουριόζες. Το είπε ο πατέρας μου στους γείτονες πως δεν είναι κατάλληλος χώρος αφενός μεν γιατί ήταν υπαίθριο κι αφετέρου γιατί ήταν στη μύτη μας αλλά αφού έτσι είχαν συνηθίσει σιγά μην άλλαζαν. Οπότε κι εκείνος έγραψε σε δυο τρεις μεριές στους τοίχους ένα γύρω "ΑΠΑΓΟΡΕΥΕΤΑΙ ΤΟ ΧΕΖΕΙΝ". Εντάξει, ανορθόγραφα τόγραψε, δεν ήξερε και πολλά γράμματα.

Πεζοδρόμια (άλλη μια φορά)

Ο φίλος Θανάσης έβαλε σήμερα στο ΦΒ τον παρακάτω σχολιασμό (να σημειώσω πως με τον Θανάση γνωριστήκαμε όταν δουλεύαμε κι οι δυο στο ελληνικό λύκειο της Στουτγάρδης -οπότε ξέρουμε τι γίνετ' εκεί).

Καλησπεριστών κατανόηση

Βλέπω πως δεν έχω γράψει κάτι για τους καλησπεριστές. Όπου καλησπεριστές αυτοί που λένε καλησπέρα στις 12:00:01. Κάτι που μου φαίνεται εξωπραγματικό (και είναι). Που έχει καθιερωθεί τα τελευταία χρόνια. Την πρώτη φορά που το συνειδητοποίησα ήταν σε ταξίδι. Πληρώνω τα διόδια (τότε δεν υπήρχε η διασύνδεση για να περνάμε από παντού μ' ένα μηχανάκι όπως σήμερα) και μου λέει η κοπέλα "καλησπέρα". Μου φάνηκε τόσο παράξενο, αλλά επειδή τόχα μάθει πως υπάρχει κι αυτή η κατηγορία, η πρώτη μου αντίδραση ήταν να κοιτάξω το ρολόι στο ταμπλό και βλέπω 12:05 (ή κάτι τέτοιο). Γέλασα μέσα μου, το σχολίασα όταν φύγαμε κι έμεινε η υπόθεση μέχρις εκεί.