Συνταξιοδοτικά

Στο σημερινό άρθρο του Ν. Σαραντάκου με τίτλο Ζήτω ο πόλεμος! (του Μπάμπη Άννινου) έγινε ένα σχόλιο που σχολίαζε με βάση το κείμενο: "Σύνταξη με 30 χρόνια υπηρεσίας! Και εμείς φτάσαμε τα 36 για να πάρουμε!". Επειδή είναι ένα θέμα που μ' έχει απασχολήσει δεν κρατήθηκα να μην αρπάξω την ευκαιρία για να σχολιάσω εκεί περί όρων συνταξιοδότησης. Κάμποσα έγραψα και σκέφτηκα πως θάταν καλύτερα να τα είχα γράψει πρώτα εδώ, αλλά τέλος πάντων τα μεταφέρω από κει.

Με την μισθοδοσία είχα ασχοληθεί αρκετά (και κάπου ασχολιέμαι ακόμα). Γενικές γνώσεις είχα απ' όταν δούλευα στον ιδιωτικό τομέα ρωτώντας τη λογίστρια. Όταν το 1990 ξεκίνησα στο δημόσιο (ως αναπληρωτής στην αρχή και μόνιμος αργότερα) έμαθα πολλά γιατί μ' έριξαν κατευθείαν στα βαθιά. Με το που πήγα στο σχολείο μου φόρτωσαν στο σχετικό κομμάτι (και τότε δεν υπήρχε η μηχανοργάνωση να βγάζει καταστάσεις. ΜΕ το χέρι έβγαιναν, αλλά ευτυχώς υπήρχαν τα κομπιουτεράκια για τους υπολογισμούς).

Μιας κι ήξερα από μισθοδοσία πολλές φορές με ρώταγαν για συνταξιοδοτικά θέματα. Όμως απ' αυτά δεν ήξερα (εκτός για τις τρίμηνες αποδοχές που είχαν σχέση και με την μισθοδοσία -μη με ρωτάτε τι είναι, άλλαξε το καθεστώς). Είχα όμως παρατηρήσει πως οι κανόνες για την σύνταξη άλλαζαν κάθε 7 περίπου χρόνια. Έτσι έλεγα πως θ' ασχοληθώ όταν θα ήμουνα κοντά στη σύνταξη. Άρχισα να μαθαίνω κάποια πράγματα γύρω στο 2011 - 2012 (λίγο πιο πολλά από τα 7 πριν βγω εγώ στη σύνταξη, αλλά σχετικά κοντά).

Τότε το όριο για συνταξιοδότηση ήταν ηλικιακά τα 65 χρόνια και ασφαλιστικά τα 35 χρόνια υπηρεσίας (μιλάω για το δημόσιο, στον ιδιωτικό τομέα νομίζω πως ήταν το αντίστοιχο 10.500 μέρες, με 300 τον χρόνο). Όμως υπήρχαν διάφορες εξαιρέσεις. Οι εκπαιδευτικοί π.χ. μπορούσαμε να πάρουμε πλήρη σύνταξη στα 58 μας με 35 χρόνια υπηρεσίας ή στα 60 με 30. Εγώ θα έπεφτα στην τελευταία κατηγορία.

Κι έρχεται το καλοκαίρι του 2016. Είχαν γίνει ήδη κάποιες αλλαγές μέχρι τότε που όμως εμάς δεν με άγγιζαν. Και μια μέρα ο αριστερός (που λέει ο λόγος) τότε υπουργός Κατρούγκαλος περνάει έναν νόμο που αλλάζει τα πάντα. Όλες οι εξαιρέσεις καταργούνται. (Όλες. Ε, σχεδόν όλες. Υπάρχει έναν μικρό χωριό που ανθίσταται. Αυτό των ένστολων. Α, και των τρίτεκνων και πάνω). Σύνταξη στα 67 και με 40 χρόνια ασφαλιστικά (υπηρεσίας ή 12.000 ένσημα). Αν κάποιος ήθελε μπορούσε να βγει μετά τα 62 αλλά εφόσον είχε τα 40 χρόνια. Αλλιώς η σύνταξη θα ήταν μειωμένη (6% για κάθε χρόνο που χρειαζόταν να φτάσει τα 67). Και η σύνταξη καθαρά ανταποδοτική. Που σήμαινε κούρεμα. Και κουρέματα και σε άλλα θέματα σχετικά με το ποσό της σύνταξης.

Για μας που ήμασταν κοντά στην πηγή υπήρχε μια πρόβλεψη για σταδιακή προσαρμογή. Έτσι εγώ βγήκα στα 61,5 με 35 χρόνια υπηρεσίας και προϋπηρεσίας ενώ υπήρχαν και ειδικές συνθήκες για όποιον είχε 25χρόνια το 2010 ή το 2011 ή το 2012 (διαφορετικά για κάθε χρονιά). Ή που είχε ανήλικο παιδί τα χρόνια εκείνα.

Με τον τρόπο αυτόν ο κάθε ένας που ήθελε να βγει στη σύνταξη γινόταν μια ξεχωριστή περίπτωση. Γιατί το πότε μπορούσε να βγει (το νωρίτερο εννοείται) ήταν συνδυασμός απ' όλα τα παραπάνω. Οπότε σταμάτησα ν' ασχολούμαι με τα συνταξιοδοτικά. Αρνήθηκα να μάθω τόσες περιπτώσεις. Έμαθα μόνο όσα ήταν απαραίτητα για μένα αλλά και τη γυναίκα μου αργότερα (και μάλιστα γι' αυτήν χρειάστηκε να μάθω αρκετά).

Το πόσο "πετυχημένος" ήταν ο νόμος Κατρούγκαλου φαίνεται από το γεγονός πως έχουν περάσει 10 χρόνια από τότε και παρόλο που τα τελευταία 7 έχουμε κυβέρνηση της "επάρατης δεξιάς" και παρόλο που ο ίδιος ο νόμος προβλέπει την αναθεώρησή του στην 7ετία, δεν χρειάστηκε καμιά παρέμβαση. Εξακολουθούμε να πορευόμαστε μ' αυτόν. Μόνο το φόβητρο για αύξηση των ορίων ηλικίας επισείεται τακτικά. Οι σημερινοί νεοφιλελεύθεροι υπουργοί βρίσκουν τις τότε ρυθμίσεις (της αριστερής κυβέρνησης, το επαναλαμβάνω) ικανοποιητικές.