Εμπειρίες μετά τη αφυπηρέτηση!

Η εργασία είναι υγεία.
Η σύνταξη είναι ΜΑΓΕΙΑ!
Γ.Γκ.

Εμπειρίες ενός υπό συνταξιοδότηση (θα φανεί παρακάτω γιατί το γράφω έτσι) για χρήση απ' τους καινούριους,

Έχει περάσει ένας χρόνος που έχω φύγει από το σχολείο και κάποιος συνάδελφος που βγήκε τώρα με ρώτησε για το τι να περιμένει. Κι αποφάσισα να του τα γράψω μιας κι είναι αρκετά. Πάμε: Το να βγει κάποιος για σύνταξη είναι κάτι που ορίζει μια ολοκλήρωση ενός κύκλου και την αρχή ενός καινούριου. Το πότε θα το κάνει εξαρτάται από διάφορους παράγοντες προσωπικούς και αντικειμενικούς – νομικούς. Υπάρχει το όριο των 67 ετών για σύνταξη. Όταν κάποιος το περάσει, βγαίνει στη σύνταξη περίπου αυτόματα. Για τους εκπαιδευτικούς αυτό σημαίνει πως με το που τελειώνει το διδακτικό έτος (τον Ιούνη δηλαδή) απολύεται αυτοδικαίως. Αντίστοιχα και στον υπόλοιπο δημόσιο τομέα (μόνο που δεν περιμένει τον Ιούνη). Η άλλη περίπτωση είναι να υποβάλει παραίτηση. Για το δημόσιο γενικά την υποβάλει και ή υποβάλει και δεύτερη μέσα σε 15 μέρες οπότε είν’ οριστικό και φεύγει, είτε δεν κάνει τίποτα και σ’ ένα μήνα θεωρείται οριστική και φεύγει (αμέσως). Για τους εκπαιδευτικούς υπάρχει ειδική διαδικασία: ισχύει μόνο το δεύτερο (μία υποβολή και δυνατότητα ανάκλησης μέσα σ’ ένα μήνα) κι η υποβολή αυτή πρέπει να γίνει συγκεκριμένες ημερομηνίες (τώρα είναι αρχές Φλεβάρη). Στην περίπτωση αυτή η υπηρεσία του τελειώνει στο τέλος του σχολικού έτους (31 Αυγούστου) κι από 1 Σεπτέμβρη είναι υπό συνταξιοδότηση. Αυτή την περίπτωση θα περιγράψω μιας και σ’ αυτήν την κατηγορία ανήκω, για τους εκτός εκπαίδευσης ισχύουν παρόμοια (αλλά με διαφορετικές ημερομηνίες).

Μπριάμ

Το μπριάμ (ή μπριγιάμ) είναι ένα κατεξοχήν καλοκαιρινό φαγητό. Γίνεται με φρέσκα λαχανικά: ντομάτα, κολοκύθι και μελιτζάνα σε συνδυασμό βέβαια με τα διαχρονικά πατάτα και κρεμμύδι. Γίνεται και στην κατσαρόλα, αλλά στο φούρνο είναι πιο ελαφρύ. Γενικά δεν το φτιάχνω, αλλά φέτος ο γιος ο ξενιτεμένος που μας επισκέφτηκε, όταν τον ρωτήσαμε τι φαγητό θα ήθελε, ζήτησε μπριάμ. Οπότε ενέδωσα και το έφτιαξα και τελικά το αποτέλεσμα τον δικαίωσε μιας και βγήκε ένα πολύ όμορφο φαγητό κι είπα να βάλω κι εδώ τη συνταγή, να υπάρχει.

Η μουσική του χωριού

Χορεύει ο πεντάχρονος τότε ξάδερφός μου. Η μουσική που διακρίνεται πίσω δεν είναι της Πλαγιάς, αυτή έπαιζε στο από κάτω καφενείο.

Όταν στο χωριό λέμε η μουσική συνήθως δεν εννοούμε τις μελωδίες αλλά μια ορχήστρα, μια μπάντα. Ακόμα και η φιλαρμονική όταν έρχεται (είτε του τάδε δήμου τελευταία είτε των ορφανοτροφείων παλιότερα) μπορεί να πούμε πως ήρθε η μουσική. Και στο χωριό τη δεκαετία του 70 και του 80 (που ξέρω καλά) είχε μια μουσική γνωστή στο νησί. Η μουσική της Πλαγιάς! Ερχόντουσαν κι άλλες καμιά φορά (π.χ. η μουσική της Κάπης) αλλά συνήθως στα μαγαζιά που έπαιζε τις Κυριακές ή στα πανηγύρια κλπ η μουσική της Πλαγιάς ήταν στάνταρ. Και τη μουσική αυτή την αποτελούσαν βασικά δυο οικογένειες: οι Μπουρλήδες κι οι Χρήστηδες. Είχαν και κάποιους άλλους αργότερα για μεγαλύτερη ποικιλία οργάνων.

Αχλάδι γλυκό

Αυτά που λένε πανελλαδικά αχλάδια, στο χωριό μου τα λέμε απίδια. Αχλάδια (ή μάλλον αχλάδες) λέμε τα άγρια αχλάδια (γκόρτσα νομίζω τα έχω ακούσει αλλού). Κι έχουμε διαφόρων ειδών αχλάδια: Αχτσέδες, κρυστάλια, λεμονάπιδα, βουτυράπιδα, μ(ου)τζουρίτες, κοντούλες, αγελάδες, ζαχαράτα,, μπέγιαρμάδες (βασικά  armut είναι το αχλάδι στα τούρκικα, άρα αχλάδια για μπέηδες) και δεν θυμάμαι ποια άλλα. Απ' αυτά γλυκό γίνονται τα λεμονάπιδα (που είναι πιο μεγάλα) κι οι μζουρίτες που είναι μικρούλια αλλά ως γνωστόν τα μικρά είναι νόστιμα, τα μεγάλα χορταστικά! Για να συνεννοούμαστε (μιας και τις συνταγές τις διαβάζουν κι από άλλα μέρη κι όχι μόνο από τη Μυτιλήνη) θα χρησιμοποιώ το πανελλαδικό όνομα αχλάδια για τα ήμερα, αυτά που τρώγονται. Φέτος το καλοκαίρι μούδωσε η ξαδέρφη μου μερικά και σκέφτηκα το γλυκό που είχα χρόνια να το φάω. Μούφερε κάμποσα ακόμα και διάλεξα καμιά σαρανταριά ώριμα που τα ζύγισα κι είχα φτάσει το κιλό. Δεν το πίστευα (αλλά είπαμε, μικρά).

Μπατόν Σαλέ 2

Για μπατόν σαλέ έχω ξαναγράψει. Και μάλιστα και σε παραλλαγή χωρίς τυρί. Αλλά η επανάληψη μήτηρ μαθήσεως (αυτά είν' αλλιώτικα). Αυτά της φωτογραφίας δεν είναι δικά μου (μια φορά έχω φτιάξει μόνο) είναι από το φούρνο του Σουσαμλή που λέγαμε στο προηγούμενο.

Λουκουμάδες με μαγιά και φαρίνα

Ραντεβού το Σεπτέμβρη είχα πει, Σεπτέμβρης σήμερα, ξεκινάμε πάλι. Και ξεκινάμε με συνταγές πρώτα, θ' ακολουθήσουν κι ιστορίες αργότερα. Καλό μήνα.

Οι λουκουμάδες είναι ένα έδεσμα που πολύ μ' αρέσει. Γι' αυτό και έχω ξαναβάλει συνταγή. Κι εγώ φτιάχνω και αγοραστούς από διάφορα μέρη παίρνω. Όμως όταν παίρνεις απ' έξω υπάρχει ρίσκο. Δεν ξέρεις πόσο καλοί είναι. Στάνταρ μέρος για αγορά λουκουμάδων όμως ήταν η Αγιάσος. Απέναντι από την κεντρική (και φημισμένη σ' όλο το νησί και όχι μόνο) εκκλησία της Παναγίας υπάρχει ένας φούρνος του Σουσαμλή. Εκτός από ψωμί έχει διάφορα παραδοσιακά αρτοπαρασκευάσματα (όπως αγιασώτικη βασιλόπιτα ή πλατσέτα κι άλλα που αλλού δεν τα βρίσκεις) αλλά και πιο καινούρια (π.χ. πίτσα ατομική). Όμως εμείς κάναμε πάντα στάση εκεί για να πάρουμε λουκουμάδες. Συνήθως ήμασταν μεγάλη παρέα και τους παίρναμε με το κιλό κι όχι με μερίδα!

Θαλασσινές περιπέτειες (ζούλα σε μια βάρκα μπήκα)

Εγώ δικιά μου βάρκα δεν είχα ποτέ. Κι αν στην παραπάνω φωτογραφία φαίνομαι να κρατάω το διάκι της εξωλέμβιας, αυτό έγινε για τις ανάγκες της φωτογράφισης, η βάρκα ήταν δεμένη. Το γεγονός όμως ότι δεν είχα βάρκα δεν με απέτρεψε απ' το να έχω περιπέτειες. Τα κατάφερα όταν ζούλα σε μια βάρκα μπήκα. Αυτό έγινε τα χρόνια που ήμουνα φοιτητής αλλά όχι στη λίμνη, στα Γιάννενα, αλλά στο χωριό, ένα καλοκαίρι. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.