Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν;

Η φράση έχει μεταφορική σημασία, ενώ έχει γίνει και τίτλος βιβλίου και ταινίας. Εγώ βάζω κι ένα ερωτηματικό στο τέλος. Συμβαίνει ή όχι; Ήταν σημείο τριβής με τη μακαρίτισσα τη μάνα  μου. Αν και είμαι φειδωλός στο να πετάω πράγματα που έχουν πάψει να χρησιμοποιούνται, εκείνη δεν ήθελε να πετάγεται τίποτα που κάποτε έκανε δουλειά. Σε ένδειξη τιμής και σεβασμού. Δεν μιλάω για τριμμένα ρούχα και τέτοια αλλά π.χ. για εργαλεία. Το θεωρούσε πως αντανακλούσε στην ίδια, που, ναι, είχε γεράσει. Εν πάση περιπτώσει το θέμα μου δεν είναι η διαφωνία μου αυτή αλλά αν κάτι που δεν έχει την αρχική του χρήση θα πρέπει να καταστρέφεται ή να αλλάζει χρήση. Κι ο λόγος είναι από σύγκριση δυο παλιών σχολείων που δεν εξυπηρετούσαν πια τον αρχικό τους σκοπό.

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Είμαι η κυρία Τάδε

Πολλές φορές ακούω στο τηλέφωνο τη φράση "είμαι η κυρία Τάδε". Ποιο σπάνιο το "είμαι ο κύριος Τάδε", γι' αυτό και ο τίτλος επικεντρωμένος στην κυρία. Εγώ όταν παίρνω τηλέφωνο λέω τ' όνομά μου. Ανάλογα σε ποιον, μπορεί να πω το μικρό μόνο, ή το μεγάλο ή και τα δυο. Π.χ. "Μαλλιαρός ονομάζομαι και θάθελα..." Και το κάνω ακόμα και σε γνωστούς όταν δω πως δεν έχουν καταλάβει ποιος τους πήρε τηλέφωνο (αν και τώρα με την αναγνώριση κλήσης το πράγμα έχει αλλάξει κάπως). Μια θεία της Μαρίας μόνιμα όταν έπαιρνε τηλέφωνο τη μπέρδευα αλλά όταν ρώταγα να μου πει ποια είναι θα με πέρναγε από σαράντα κύματα. Μα δεν με κατάλαβες, πώς γίνεται κι άλλα τέτοια. Αλλά ξέφυγα.

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Η ντοπιολαλιά μας

Διαφορετικό το σημερινό άρθρο. Πρώτα πρώτα είναι μεγάλο. Δεύτερον είναι αναδημοσίευση. Αλλά δικού μου κειμένου. Όπως έχω γράψει σε διάφορες φάσεις, παρακολουθώ ανελλιπώς το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου "Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία". Το ιστολόγιο είναι με επίκεντρο την ελληνική γλώσσα και τις λέξεις που την απαρτίζουν. Έχει κάποιες τακτικές "στήλες", θέματα που μπαίνουν σε συγκεκριμένες μέρες (π.χ. το Σάββατο γλωσσικά μεζεδάκια ή την Κυριακή λογοτεχνία) ενώ τις άλλες μέρες έχει διάφορα θέματα πολλές φορές με αφορμή την επικαιρότητα. Ο Νίκος καταφέρνει να ανεβάζει ένα άρθρο κάθε μέρα τα τελευταία πολλά χρόνια. Κι αν αυτό θέλει κόπο (να βρεις τι θα βάλεις και να το συντάξεις και να το πληκτρολογήσεις) σκεφτείτε πως κάθε μέρα έχει πολλά πολλά σχόλια που τα διαβάζει όλα και απαντάει όπου κρίνει. Ανάμεσα στα ενδιαφέροντά του είναι και οι λέξεις που χρησιμοποιούνται σε μια περιοχή κι ακόμα περισσότερο αυτές που σήμερα χάνονται. Έτσι αποφάσισα να γράψω κι εγώ για το χωριό μου. Κι ο Νίκος έκανε κάποιες συμπληρώσεις σε αγκύλες που μ' άρεσαν κι είπα να τις φέρω κι εδώ. Αλλά αρκεί η εισαγωγή, ας βάλω το άρθρο όπως δημοσιεύτηκε εκεί.

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Τουρκία: Λεωφορεία

Μιας και θυμήθηκα ιστορίες απ' την Τουρκία, να βάλω ακόμα μία. Αυτήν των λεωφορείων. Που είναι μικρά. Στις μεγάλες πόλεις κυκλοφορούν και λίγα μεγάλα αλλά τα περισσότερα είναι μικρά. Είτε σε αστικές είτε σε υπεραστικές διαδρομές.

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Τουρκία: Λουλούδια

Από το 2014 έχω βάλει τις φωτογραφίες και τον τίτλο στο σημερινό άρθρο αλλά έμενε στα αζήτητα τόσον καιρό. Το καλοκαίρι εκείνο είχα πάει στην Κωνσταντινούπολη κι είχα βγάλει κάποιες φωτογραφίες με λουλούδια που είχα δει σε δρόμους και πλατείας της γειτονικής χώρας. Ετοίμασα διάφορες αναρτήσεις για εκεί, αλλά λίγες ανέβηκαν. Αρκετές έμειναν και ρίχνοντας πρόσφατα μια ματιά στο τι έχω στα πρόχειρα, την βρήκα αυτήν. Το βασικό πως είχε έτοιμες τις φωτογραφίες.

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Είδη χαλβά

Χαλβάς. Τι είναι χαλβάς; Όταν ακούει κάποιος τη λέξη χαλβάς πού πάει ο νους του; Και δεν εννοώ τη μεταφορική σημασία του λεξικού, αυτό του άβουλου και μαλθακού ανθρώπου. Αλλά του χαλβά σαν γλυκό. Το λεξικό που λέγαμε δίνει δυο είδη χαλβά (και το ίδιο κάνει κι αυτό του Μπαμπινιώτη). Τον έναν, αυτόν με ταχίνι και ζάχαρη (και διάφορες προσθήκες όπως κακάο, φιστίκι κλπ), αυτόν που εγώ τον ξέρω σαρακοστιανό. Γιατί συνήθως τον τρώμε τη σαρακοστή. Όχι πως δεν τρώγεται κι άλλες εποχές. Ο Δημήτρης π.χ. τον τρώει όλο το χρόνο, βρίσκοντας σ' αυτόν μια καλή και υγιεινή πηγή ενέργειας. Τον δεύτερο που παρουσιάζει εγώ τους ξεχωρίζω σε δυο.

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Τα γραφτά μου

Γράφω στο ίντερνετ, σε μπολογκ, τα τελευταία εφτά - οχτώ χρόνια. Ξεκίνησα με τα Γράμματα απ' τη Γερμανία τον Γενάρη του 2010 και συνέχισα μ' αυτό το μπλογκ από τον Γενάρη του 2013. Στο πρώτο ανέβηκαν 884 δημοσιεύσεις και κάπου τόσα σ' αυτό. Στην αρχή τα γραφτά ήταν καθημερινά ενώ αργότερα αραίωσαν. Υπήρξαν μήνες με μια δυο αναρτήσεις μόνο ενώ αρκετές είναι με συνταγές όπου τα πράγματα είναι κουκιά μετρημένα. Υλικά και οδηγίες. Βέβαια συνήθως και σ' αυτά έχω ένα κειμενάκι εισαγωγής, αλλά δεν μπορώ να θεωρήσω πως είναι γραφτό. Γραφτά είναι οι προσωπικές ιστορίες ή οι τουριστικές (που τις έχω μειώσει εξαιρετικά, σκόπιμα γιατί σέρνεται και φθόνος) ή οι απόψεις για θέματα της επικαιρότητας. Και αρκετές φορές ο τρόπος γραφής έχει επαινεθεί. Πώς διαμορφώθηκε αυτός ο τρόπος; Αυτό είναι το σημερινό μου θέμα και ξεκινάει από πολύ παλιά.

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Πνευμονία δεύτερη

Στο προηγούμενο έγραφα για το πώς μάθαμε πως ο Δημήτρης είχε πνευμονία, εκεί στο μακρινό 1994. Μεγάλο βγήκε και σταμάτησα με το να έχει μπει στο νοσοκομείο και να έχω γυρίσει εγώ στο σπίτι και να βρίσκω την (τρίχρονη) Ειρήνη να έχει κάνει εμετό. Όμως από πυρετό τίποτα το σημαντικό. Ούτε 38. Ε, δεν γίνεται να είναι δύο στα δυο παιδιά με πνευμονία. Αλλά κι αν; Τηλεφωνιόμαστε με τη Μαρία, της λέω τα καθέκαστα και πάει στους γιατρούς του νοσοκομείου. Που βέβαια δεν κάνουν διάγνωση από μακριά. Και λένε να την πάμε για εξέταση από κοντά. Εγώ πάω στο μάθημα στο ΙΕΚ και το μεσημέρι για το ΠΕΚ. Μαζί και η Ειρήνη και μιας κι η μάνα μου θα έμενε μόνη, έρχεται κι αυτή μαζί.