Πέμπτη, 28 Δεκεμβρίου 2017

Παστουρμάς με αυγά

Τον παστουρμά τον ήξερα αλλά δεν έτυχε να τον χρησιμοποιήσω. Πολλές φορές άκουγα για τη μυρουδιά που αφήνει αφού τον φας. Ίσως γι' αυτό, ίσως γιατί είναι ένα ιδιαίτερο αλλαντικό που δεν βρίσκεται και πολύ τακτικά, δεν θυμάμαι να είχα έρθει σε επαφή μαζί του. Ώσπου το καλοκαίρι κάνοντας μια βόλτα με τη Ντόρα στην αγορά της Μυτιλήνης περνάγαμε έξω απ' την Ερμού 78 όπου υπάρχει ένα κρεοπωλείο που φτιάχνει παστουρμά κι όταν περνάς από κει σου σπάει τη μύτη. Και σχολιάζαμε πόσο χαρακτηριστική είναι η μυρουδιά για το συγκεκριμένο σημείο. Και πως αν κάποια στιγμή περάσουμε από κει και δεν μυρίζει παστουρμά, κάτι θα έχει αλλάξει και θα μας φαίνεται παράξενο. Και συμφωνούσαμε κι οι δυο σ' αυτό. Το συζητάμε με τη Μαρία και εκφράζω την επιθυμία να πάρω και μια φορά παστουρμά από κει, να το δοκιμάσουμε τέλος πάντων.

Σάββατο, 23 Δεκεμβρίου 2017

Χυλοπίτες παραδοσιακές

Τις χυλοπίτες τις ήξερα από παλιά, αλλά σπάνια τις μαγείρεψα και πάντα σαν να ήταν μακαρόνια. Το ίδιο και τα χυλοπιτάκια (που είναι χυλοπίτες ίσιες και κομμένες σε μικρά κομματάκια). Και πριν λίγες μέρες βρεθήκαμε σ' ένα σουπερμάρκετ που είχε σε προβολή χυλοπίτες μετσοβίτικες και τις είδ' η Μαρία και τις ζήλεψε. Και πήραμε με κρύα καρδιά, μιας και δεν τις είχα σε ιδιαίτερη εκτίμηση. Και ξεκινώ να τις φτιάχνω όπως τόχα στο νου μου αλλά λέω να ρίξω και μια ματιά στις οδηγίες που υπήρχαν πάνω στο σακούλι. Αλλιώς τάλεγε τα πράγματα εκεί κι είπα να τ' ακολουθήσω. Και βγήκαν υπέροχες. Τόσο που α) αγόρασα κι άλλες και β) δεν πέρασαν πολλές μέρες και τις ξανάφτιαξα (όχι και τόσο πετυχημένες τη δεύτερη φορά, οφείλω να ομολογήσω, αλλά ξέρω τι φταίει). Κι η Μαρία να επιμένει να ανεβάσω τη συνταγή. Της κείνης ρήμασι πειθόμενος λοιπόν, την παρουσιάζω. Είναι για 4 άτομα (με τα δικά μου μέτρα :) ).

Πέμπτη, 7 Δεκεμβρίου 2017

Παντζάρια ψητά στο φούρνο

Άλλη μια παραλλαγή για ψητά παντζάρια. Είχα ξαναβάλει, για ψητά κι εκείνα, αλλά δεν θυμόμουνα πώς τα έγραφα, μου είχε μείνει η πρόταση για ψήσιμο στη σκάρα. Που και στη σκάρα και στο φούρνο, θέλουν πολλή ώρα. Τέλος πάντων, προχτές είδα στη λαϊκή κάτι παντζάρι με ωραία μεγάλα κεφάλια κι είπα να τα πάρω για ψητά. Και μιας κι εγώ θυμόμουνα αυτά στη σκάρα, έριξα μια ματιά στο ίντερνετ τι άλλες ιδέες υπήρχαν. Κι όλες όσες βρήκα ήταν ίδιες (ή σχεδόν). Καμιά δεν τα είχε σκέτα, ανοιχτά, όπως τα έγραφα εγώ. Πολύ περισσότερο που κανένας δεν τα έδινε για σκάρα! Τέλος πάντων, τα έφτιαξα κι είπα να τα παρουσιάσω κι από δω, να υπάρχουν όλες οι εκδοχές.

Σάββατο, 2 Δεκεμβρίου 2017

Τεμπελόπιτα της Παυλίνας

Τις προάλλες στο σχολείο μου είχαν μπαζάρ οι μαθητές της Γ' Λυκείου για να βγάλουν κάνα φράγκο για την εκδρομή τους. Άλλοι αγόρασαν κι άλλοι έφτιαξαν (ένας μάλιστα είχε φέρει κρεπιέρα κι έφτιαχνε κρέπες επιτόπου!). Άλλα αρμυρά, άλλα γλυκά. Σε τιμές εξαιρετικά φιλικές. Δοκίμασα διάφορα αλλά ξεχώρισα μια τυρόπιτα χωρίς φύλλο που είχε φτιάξει η Παυλίνα. Αφράτη αφράτη και γευστικότατη. Προφανώς ζήτησα τη συνταγή και προφανώς την παρουσιάζω εδώ. Το τεμπελόπιτα είναι δικό της. Μπρουστ μου την έγραψε, δεν ξέρω τι πάει να πει και γιατί, εγώ απ' την Παυλίνα την έμαθα, της Παυλίνας τη γράφω. Η διαδικασία θυμίζει κάπως την Κικιτσόπιτα, μόνο που τούτη γίνεται πιο ψηλή και (πολύ) πιο αφράτη. Όταν την έφτιαξα το ταψί μου φάνηκε μικρό κι έτσι έβαλα λίγη και σ' ένα άλλο, κι είχα δίκιο.

Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Εμπειρίες από τουαλέτες

Σήμερα στου Σαραντάκου είχε θέμα σχετικά με τις τουαλέτες. Τα αποχωρητήρια ή όπως αλλιώς το λέει ο καθένας (ο Νίκος έχει κάμποσες λέξεις που λέγονται για το ίδιο "μέρος" :) ). Και θυμήθηκα κι εγώ κάποιες σχετικές προσωπικές εμπειρίες. Με το θέμα έχω ασχοληθεί διάφορες φορές, κάθε φορά που επισκέπτομαι ένα μέρος πάντα παρατηρώ τι συμβαίνει εκεί σχετικά με τις τουαλέτες, είμαι ώρες στο δρόμο και τις χρειάζομαι συχνά. Απ' όλες όμως τις ιστορίες, μια ξεχωρίζει. Πρόκειται για εμπειρία μοναδική και μάλιστα απ' το μακρινό 1998, απ' τις πρώτες φορές που ταξίδευα στο εξωτερικό που είπα να τη μεταφέρω κι εδώ.

Πέμπτη, 9 Νοεμβρίου 2017

Γλυκοπατάτες αλά κρεμ

Να και ένα φαγητό που το έφτιαξα όπως μου κατέβηκε, χωρίς να βρω κάπου συνταγή έτοιμη. Βέβαια, το είχα φάει σε κάποιο μαγαζί και μου άρεσε (αν και δεν θυμάμαι πώς τις είπαν εκεί). Και σκέφτηκα να το φτιάξω κι εγώ, αλλά όσο κι αν έψαξα δεν βρήκα συνταγή. Έτσι λοιπόν έβαλα διάφορες ιδέες που σχημάτισα τρώγοντάς το ή από άλλες συνταγές με γλυκοπατάτες και έτοιμο το φαγητό. Το αποτέλεσμα μου άρεσε εξαιρετικά (αν και με αστερίσκους, με σημεία δηλ. που θα μπορούσε να είναι καλύτερο). Απ' την άλλη η Ειρήνη δήλωσε πως δεν θα ήθελε να το ξαναφάει. Τι να πω, γούστα είν' αυτά.

Κυριακή, 5 Νοεμβρίου 2017

Κολοκυθόπιτα με κίτρινη κολοκύθα

Κολοκύθια υπάρχουν πολλών ειδών και συνταγές τους ακόμα περισσότερες. Εγώ έχω ανεβάσει μέχρι τώρα πάνω από 10. Οι περισσότερες με τα κλασσικά κολοκυθάκια που βρίσκουμε σχεδόν όλον τον χρόνο πια. Αλλά αυτή την εποχή εμφανίζονται στην αγορά κι άλλα, "εξωτικά", κολοκύθια. Συνήθως μεγάλου μεγέθους που τα λέμε κολοκύθες. Είναι οι κόκκινες που χρησιμοποιώ για να φτιάχνω κολοκυθοπιτάκια, γλυκά. Αλλά και κίτρινες που έχω δει, αλλά δεν είχα χρησιμοποιήσει, δεν τις συνηθίζουμε στο χωριό μας (να τις φυτεύουμε). Αλλά πριν μερικές μέρες έδωσε στη Μαρία μια συναδέλφισσά της μια τέτοια κίτρινη κολοκύθα. Κι είπαμε να την φτιάξουμε αρμυρή αυτή τη φορά, κάτι σαν σπανακόπιτα που είχαμε φάει στο Γιώργο. Αλλά αντί να τον πάρουμε τηλέφωνο και να μάθουμε τη συνταγή του, έψαξε η Μαρία και βρήκε μία της Αργυρώς. Στην αρχή που μου το είπε μου φάνηκε κάπως αλλά όταν  τη διάβασα είδα πως ήταν στα μέτρα μου κι έτσι τη φτιάξαμε. Αν εξαιρέσει κανείς πως η ποσότητα της κολοκύθας που προτείνει μου φαίνεται μεγάλη αναλογικά με τα υπόλοιπα, το αποτέλεσμα ήταν μια χαρά. Έτσι εδώ πληθαίνω λίγο τα συνοδευτικά κι αλλάζω το μυρωδικό. Ο δυόσμος μου φαίνεται πως δένει καλύτερα.

Σάββατο, 14 Οκτωβρίου 2017

Σκοτώνουν τ' άλογα όταν γεράσουν;

Η φράση έχει μεταφορική σημασία, ενώ έχει γίνει και τίτλος βιβλίου και ταινίας. Εγώ βάζω κι ένα ερωτηματικό στο τέλος. Συμβαίνει ή όχι; Ήταν σημείο τριβής με τη μακαρίτισσα τη μάνα  μου. Αν και είμαι φειδωλός στο να πετάω πράγματα που έχουν πάψει να χρησιμοποιούνται, εκείνη δεν ήθελε να πετάγεται τίποτα που κάποτε έκανε δουλειά. Σε ένδειξη τιμής και σεβασμού. Δεν μιλάω για τριμμένα ρούχα και τέτοια αλλά π.χ. για εργαλεία. Το θεωρούσε πως αντανακλούσε στην ίδια, που, ναι, είχε γεράσει. Εν πάση περιπτώσει το θέμα μου δεν είναι η διαφωνία μου αυτή αλλά αν κάτι που δεν έχει την αρχική του χρήση θα πρέπει να καταστρέφεται ή να αλλάζει χρήση. Κι ο λόγος είναι από σύγκριση δυο παλιών σχολείων που δεν εξυπηρετούσαν πια τον αρχικό τους σκοπό.

Πέμπτη, 12 Οκτωβρίου 2017

Είμαι η κυρία Τάδε

Πολλές φορές ακούω στο τηλέφωνο τη φράση "είμαι η κυρία Τάδε". Ποιο σπάνιο το "είμαι ο κύριος Τάδε", γι' αυτό και ο τίτλος επικεντρωμένος στην κυρία. Εγώ όταν παίρνω τηλέφωνο λέω τ' όνομά μου. Ανάλογα σε ποιον, μπορεί να πω το μικρό μόνο, ή το μεγάλο ή και τα δυο. Π.χ. "Μαλλιαρός ονομάζομαι και θάθελα..." Και το κάνω ακόμα και σε γνωστούς όταν δω πως δεν έχουν καταλάβει ποιος τους πήρε τηλέφωνο (αν και τώρα με την αναγνώριση κλήσης το πράγμα έχει αλλάξει κάπως). Μια θεία της Μαρίας μόνιμα όταν έπαιρνε τηλέφωνο τη μπέρδευα αλλά όταν ρώταγα να μου πει ποια είναι θα με πέρναγε από σαράντα κύματα. Μα δεν με κατάλαβες, πώς γίνεται κι άλλα τέτοια. Αλλά ξέφυγα.

Τρίτη, 10 Οκτωβρίου 2017

Η ντοπιολαλιά μας

Διαφορετικό το σημερινό άρθρο. Πρώτα πρώτα είναι μεγάλο. Δεύτερον είναι αναδημοσίευση. Αλλά δικού μου κειμένου. Όπως έχω γράψει σε διάφορες φάσεις, παρακολουθώ ανελλιπώς το ιστολόγιο του Νίκου Σαραντάκου "Οι λέξεις έχουν τη δική τους ιστορία". Το ιστολόγιο είναι με επίκεντρο την ελληνική γλώσσα και τις λέξεις που την απαρτίζουν. Έχει κάποιες τακτικές "στήλες", θέματα που μπαίνουν σε συγκεκριμένες μέρες (π.χ. το Σάββατο γλωσσικά μεζεδάκια ή την Κυριακή λογοτεχνία) ενώ τις άλλες μέρες έχει διάφορα θέματα πολλές φορές με αφορμή την επικαιρότητα. Ο Νίκος καταφέρνει να ανεβάζει ένα άρθρο κάθε μέρα τα τελευταία πολλά χρόνια. Κι αν αυτό θέλει κόπο (να βρεις τι θα βάλεις και να το συντάξεις και να το πληκτρολογήσεις) σκεφτείτε πως κάθε μέρα έχει πολλά πολλά σχόλια που τα διαβάζει όλα και απαντάει όπου κρίνει. Ανάμεσα στα ενδιαφέροντά του είναι και οι λέξεις που χρησιμοποιούνται σε μια περιοχή κι ακόμα περισσότερο αυτές που σήμερα χάνονται. Έτσι αποφάσισα να γράψω κι εγώ για το χωριό μου. Κι ο Νίκος έκανε κάποιες συμπληρώσεις σε αγκύλες που μ' άρεσαν κι είπα να τις φέρω κι εδώ. Αλλά αρκεί η εισαγωγή, ας βάλω το άρθρο όπως δημοσιεύτηκε εκεί.

Κυριακή, 8 Οκτωβρίου 2017

Τουρκία: Λεωφορεία

Μιας και θυμήθηκα ιστορίες απ' την Τουρκία, να βάλω ακόμα μία. Αυτήν των λεωφορείων. Που είναι μικρά. Στις μεγάλες πόλεις κυκλοφορούν και λίγα μεγάλα αλλά τα περισσότερα είναι μικρά. Είτε σε αστικές είτε σε υπεραστικές διαδρομές.

Παρασκευή, 6 Οκτωβρίου 2017

Τουρκία: Λουλούδια

Από το 2014 έχω βάλει τις φωτογραφίες και τον τίτλο στο σημερινό άρθρο αλλά έμενε στα αζήτητα τόσον καιρό. Το καλοκαίρι εκείνο είχα πάει στην Κωνσταντινούπολη κι είχα βγάλει κάποιες φωτογραφίες με λουλούδια που είχα δει σε δρόμους και πλατείας της γειτονικής χώρας. Ετοίμασα διάφορες αναρτήσεις για εκεί, αλλά λίγες ανέβηκαν. Αρκετές έμειναν και ρίχνοντας πρόσφατα μια ματιά στο τι έχω στα πρόχειρα, την βρήκα αυτήν. Το βασικό πως είχε έτοιμες τις φωτογραφίες.

Τετάρτη, 4 Οκτωβρίου 2017

Είδη χαλβά

Χαλβάς. Τι είναι χαλβάς; Όταν ακούει κάποιος τη λέξη χαλβάς πού πάει ο νους του; Και δεν εννοώ τη μεταφορική σημασία του λεξικού, αυτό του άβουλου και μαλθακού ανθρώπου. Αλλά του χαλβά σαν γλυκό. Το λεξικό που λέγαμε δίνει δυο είδη χαλβά (και το ίδιο κάνει κι αυτό του Μπαμπινιώτη). Τον έναν, αυτόν με ταχίνι και ζάχαρη (και διάφορες προσθήκες όπως κακάο, φιστίκι κλπ), αυτόν που εγώ τον ξέρω σαρακοστιανό. Γιατί συνήθως τον τρώμε τη σαρακοστή. Όχι πως δεν τρώγεται κι άλλες εποχές. Ο Δημήτρης π.χ. τον τρώει όλο το χρόνο, βρίσκοντας σ' αυτόν μια καλή και υγιεινή πηγή ενέργειας. Τον δεύτερο που παρουσιάζει εγώ τους ξεχωρίζω σε δυο.

Δευτέρα, 2 Οκτωβρίου 2017

Τα γραφτά μου

Γράφω στο ίντερνετ, σε μπολογκ, τα τελευταία εφτά - οχτώ χρόνια. Ξεκίνησα με τα Γράμματα απ' τη Γερμανία τον Γενάρη του 2010 και συνέχισα μ' αυτό το μπλογκ από τον Γενάρη του 2013. Στο πρώτο ανέβηκαν 884 δημοσιεύσεις και κάπου τόσα σ' αυτό. Στην αρχή τα γραφτά ήταν καθημερινά ενώ αργότερα αραίωσαν. Υπήρξαν μήνες με μια δυο αναρτήσεις μόνο ενώ αρκετές είναι με συνταγές όπου τα πράγματα είναι κουκιά μετρημένα. Υλικά και οδηγίες. Βέβαια συνήθως και σ' αυτά έχω ένα κειμενάκι εισαγωγής, αλλά δεν μπορώ να θεωρήσω πως είναι γραφτό. Γραφτά είναι οι προσωπικές ιστορίες ή οι τουριστικές (που τις έχω μειώσει εξαιρετικά, σκόπιμα γιατί σέρνεται και φθόνος) ή οι απόψεις για θέματα της επικαιρότητας. Και αρκετές φορές ο τρόπος γραφής έχει επαινεθεί. Πώς διαμορφώθηκε αυτός ο τρόπος; Αυτό είναι το σημερινό μου θέμα και ξεκινάει από πολύ παλιά.

Σάββατο, 30 Σεπτεμβρίου 2017

Πνευμονία δεύτερη

Στο προηγούμενο έγραφα για το πώς μάθαμε πως ο Δημήτρης είχε πνευμονία, εκεί στο μακρινό 1994. Μεγάλο βγήκε και σταμάτησα με το να έχει μπει στο νοσοκομείο και να έχω γυρίσει εγώ στο σπίτι και να βρίσκω την (τρίχρονη) Ειρήνη να έχει κάνει εμετό. Όμως από πυρετό τίποτα το σημαντικό. Ούτε 38. Ε, δεν γίνεται να είναι δύο στα δυο παιδιά με πνευμονία. Αλλά κι αν; Τηλεφωνιόμαστε με τη Μαρία, της λέω τα καθέκαστα και πάει στους γιατρούς του νοσοκομείου. Που βέβαια δεν κάνουν διάγνωση από μακριά. Και λένε να την πάμε για εξέταση από κοντά. Εγώ πάω στο μάθημα στο ΙΕΚ και το μεσημέρι για το ΠΕΚ. Μαζί και η Ειρήνη και μιας κι η μάνα μου θα έμενε μόνη, έρχεται κι αυτή μαζί.

Πέμπτη, 28 Σεπτεμβρίου 2017

Μια πνευμονία (από τις δύο)

Γράφοντας τις ιστορίες μου από την πρώτη φορά αναπληρωτής μέχρι την μετάθεσή μου στην Β' Ανατολικής Αττικής, κάποια στιγμή, σ' εκείνο το ατέλειωτο 1994 ανέφερα πως υπήρχαν κι άλλες ιστορίες την εποχή εκείνη. Έλεγα να μην την γράψω κι αυτήν αλλά μιας και είχα αρκετές θετικές κριτικές στο ΦΒ (= φατσοβιβλίο ή φέισμπουκ στα ελληνικά) τελικά σκέφτηκα να γράψω ακόμα μια. Μόνο που αυτή δεν έχει άμεση σχέση με τα σχολεία αλλά με την υγεία.

Τρίτη, 26 Σεπτεμβρίου 2017

Μόνιμος! (ολοκλήρωση)

Ξεκίνησα να γράφω τις αναμνήσεις μου από τα χρόνια που δούλευα αναπληρωτής. Στο πρώτο μέρος τα προκαταρκτικά, τότε που ψαχνόμουνα πώς και πού μπορώ να δουλέψω σαν αναπληρωτής ενώ στη συνέχεια κατά χρονιά εργασίας. Έγραψα για το 1990, το 1991, το 1992, το 1993 και το 1994 (σε πρώτη και δεύτερη και τρίτη συνέχεια) και το 1995. Μ' αυτά τέλειωσε η φάση αναπληρωτής κι άρχισε η φάση μόνιμος. Έγραψα πώς βρήκαμε το πού θα πάμε καθώς κι ένα γράμμα που έστειλα τότε στους συναδέλφους του παλιού μου σχολείου και συνέχισα με την πρώτη χρονιά στο Διδυμότειχο. Εκεί έμεινα συνολικά τρία χρόνια μέχρι το 1999 (και λέω να τα περιγράψω σήμερα εν συντομία) που πήρα μετάθεση για τη Β' Ανατολικής Αττικής που ήταν ήδη η Μαρία κι άρχισαν οι μικρομετακινήσεις στην περιοχή. Κάποια στιγμή πήγα με απόσπαση στη Γερμανία, άρχισα να γράφω τις εντυπώσεις μου από κει και σε μπλογκ κι όταν επέστρεψα και άλλα γράμματα απ' την Γερμανία δεν είχα να γράφω, άρχισα ετούτο δω.

Κυριακή, 24 Σεπτεμβρίου 2017

Πρώτος χρόνος μόνιμος

Ξεκίνησα να γράφω τις αναμνήσεις μου από τα χρόνια που δούλευα αναπληρωτής. Στο πρώτο μέρος τα προκαταρκτικά, τότε που ψαχνόμουνα πώς και πού μπορώ να δουλέψω σαν αναπληρωτής ενώ στη συνέχεια κατά χρονιά εργασίας. Έγραψα για το 1990, το 1991, το 1992, το 1993 και το 1994 (σε πρώτη και δεύτερη και τρίτη συνέχεια) και το 1995. Μ' αυτά τέλειωσε η φάση αναπληρωτής κι άρχισε η φάση μόνιμος. Έγραψα πώς βρήκαμε το πού θα πάμε κι ένα γράμμα που έστειλα τότε στους συναδέλφους του παλιού μου σχολείου. Το γράμμα γράφτηκε στις 10 Σεπτέμβρη άρα πολύ νωρίς για να έχει την ιστορία ολόκληρης της πρώτης χρονιάς μόνιμου (ή μάλλον δόκιμου όπως είναι το τυπικό) καθηγητή. Ε, λέω να μην τ' αφήσω έτσι, να βάλω και μερικά ακόμα.

Παρασκευή, 22 Σεπτεμβρίου 2017

Διορισμένος

Ξεκίνησα να γράφω τις αναμνήσεις μου από τα χρόνια που δούλευα αναπληρωτής. Στο πρώτο μέρος τα προκαταρκτικά, τότε που ψαχνόμουνα πώς και πού μπορώ να δουλέψω σαν αναπληρωτής ενώ στη συνέχεια κατά χρονιά εργασίας. Έγραψα για το 1990, το 1991, το 1992, το 1993 και το 1994 (σε πρώτη και δεύτερη και τρίτη συνέχεια) και το 1995. Μ' αυτά τέλειωσε η φάση αναπληρωτής κι άρχισε η φάση μόνιμος. Έγραψα πώς βρήκαμε το πού θα πάμε και αντί για άλλο σήμερα, θα παραθέσω το γράμμα που έστειλα τότε στους συναδέλφους του Λυκείου Βουνάργου. Δεν ξέρω για τι σκάλιζα και έπεσα πάνω στο συγκεκριμένο κι έτσι είπα να το ρίξω στην τεμπελιά. Αντί να γράφω ό,τι θυμάμαι, να αντιγράψω αυτά που είχα γράψει τότε. Είναι και ένα δείγμα πώς έγραφα πριν από 21 χρόνια! Το γράμμα βλέπω πως γράφτηκε στις 10 Σεπτέμβρη του 1996 αν και δεν είχα βάλει ημερομηνία. Σ' αυτό φαίνεται πως εγώ είχα ήδη σπίτι και τηλέφωνο ενώ η Μαρία τίποτ' απ' τα δυο. Κι την επόμενε μέρα τα παιδιά ήδη θα πήγαιναν σχολείο κι έπρεπε να κανονίσουμε να μετακομίσουμε τα πράγματα απ' τον Πύργο. Στα επόμενα η συνέχεια

Τετάρτη, 20 Σεπτεμβρίου 2017

Διορισμός 1996

Ξεκίνησα να γράφω τις αναμνήσεις μου από τα χρόνια που δούλευα αναπληρωτής. Στο πρώτο μέρος τα προκαταρκτικά, τότε που ψαχνόμουνα πώς και πού μπορώ να δουλέψω σαν αναπληρωτής ενώ στη συνέχεια κατά χρονιά εργασίας. Έγραψα για το 1990, το 1991, το 1992, το 1993 και το 1994 (σε πρώτη και δεύτερη και τρίτη συνέχεια), το 1995. Το 1996 τα πράγματα άλλαξαν, διοριστήκαμε (και οι δυο) αλλά όχι ανέφελα. Το καλοκαίρι όλο μας έφαγε το άγχος τι θα γίνει. Θα διοριστεί ο ένας, ο άλλος, οι δυο, κανένας; Κι αν ναι πού και με τι όρους; Τον Αύγουστο η αγωνία έφτασε στο κατακόρυφο. Νύχτες χωρίς ύπνο, μέρες με εκνευρισμό.

Δευτέρα, 18 Σεπτεμβρίου 2017

Αναπληρωτής 1995

Ξεκίνησα να γράφω τις αναμνήσεις μου από τα χρόνια που δούλευα αναπληρωτής. Στο πρώτο μέρος τα προκαταρκτικά, τότε που ψαχνόμουνα πώς και πού μπορώ να δουλέψω σαν αναπληρωτής ενώ στη συνέχεια κατά χρονιά εργασίας. Έγραψα για το 1990, το 1991, το 1992, το 1993 και το 1994 (σε πρώτη και δεύτερη και τρίτη συνέχεια). Σειρά έχει το 1995.

Σάββατο, 16 Σεπτεμβρίου 2017

Αναπληρωτής 1994, μέρος γ'

Ξεκίνησα να γράφω τις αναμνήσεις μου από τα χρόνια που δούλευα αναπληρωτής. Στο πρώτο μέρος τα προκαταρκτικά, τότε που ψαχνόμουνα πώς και πού μπορώ να δουλέψω σαν αναπληρωτής ενώ στη συνέχεια κατά χρονιά εργασίας. Έγραψα για το 1990, το 1991, το 1992, το 1993. Ξεκίνησα και με το 1994 αλλά επειδή ήταν μεγάλο έβαλα και δεύτερο μέρος, είχαμε κι ένα εμβόλιμο επεισόδιο σχετικό - άσχετο και φτάσαμε μέχρι την πρώτη του Δεκέμβρη, κι αυτή δεν την είδαμε ακριβώς. Μόνο το ξημέρωμά της είδαμε και τις σκέψεις με τις οποίες πήγαμε στη Διεύθυνση. Σήμερα λοιπόν η συνέχεια. Τι έγινε εκεί και πώς κύλησε η χρονιά.

Πέμπτη, 14 Σεπτεμβρίου 2017

Εμβόλιμο: Όπου του μέλλει να πνιγεί...

Το σημερινό είναι άσχετο με τους αναπληρωτές που γράφω τελευταία, αλλά συνέβη τις μέρες εκείνες του 94. Τη Δευτέρα που ξεροστάλιαζα κάτω απ' το υπουργείο. Έτσι είπα να το βάλω κι αυτό εμβόλιμα στις ιστορίες αναπλήρωσης.

Τρίτη, 12 Σεπτεμβρίου 2017

Αναπληρωτής 1994, μέρος β'

Ξεκίνησα να γράφω τις αναμνήσεις μου από τα χρόνια που δούλευα αναπληρωτής. Στο πρώτο μέρος τα προκαταρκτικά, τότε που ψαχνόμουνα πώς και πού μπορώ να δουλέψω σαν αναπληρωτής ενώ στη συνέχεια κατά χρονιά εργασίας. Έγραψα για το 1990, το 1991, το 1992, το 1993. Ξεκίνησα δεν με το 1994 αλλά μόνο για τον μαύρο μας Σεπτέμβρη έγραψα και σταμάτησα εκεί που φάνηκε ν' ασπρίζει. Είπαμε η χρονιά ήταν μεγάλη και καθοριστική (από πολλές απόψεις).

Κυριακή, 10 Σεπτεμβρίου 2017

Αναπληρωτής 1994

Ξεκίνησα να γράφω τις αναμνήσεις μου από τα χρόνια που δούλευα αναπληρωτής. Στο πρώτο μέρος τα προκαταρκτικά, τότε που ψαχνόμουνα πώς και πού μπορώ να δουλέψω σαν αναπληρωτής ενώ στη συνέχεια κατά χρονιά εργασίας. Έγραψα για το 1990, το 1991, το 1992, το 1993. Σειρά έχει το 1994, μια πολύ δύσκολη χρονιά που όμως στο τέλος βγήκε η καλύτερη από πολλές άλλες. Όταν ακούω για Μαύρο Σεπτέμβρη ο νους μου δεν πάει στο μακρινό 1972 (που ήμουνα και μικρός για να τα θυμάμαι) αλλά στο λιγότερο μακρινό 1994 και στο άγχος και την αγωνία εκείνων των ημερών που ακόμα δεν τις έχω ξεπεράσει.

Παρασκευή, 8 Σεπτεμβρίου 2017

Αναπληρωτής 1993

Ξεκίνησα να γράφω τις αναμνήσεις μου από τα χρόνια που δούλευα αναπληρωτής. Στο πρώτο μέρος τα προκαταρκτικά, τότε που ψαχνόμουνα πώς και πού μπορώ να δουλέψω σαν αναπληρωτής ενώ στη συνέχεια κατά χρονιά εργασίας. Έγραψα για το 1990, το 1991, το 1992. Σειρά έχει το 1993. Που όμως δεν είχε τίποτα το ιδιαίτερο. Ξανά στο Λύκειο Βουνάργου (και για ένα μεγάλο διάστημα στα γραφεία της Διεύθυνσης να βγάζουμε τις καταστάσεις μισθοδοσίας) κι η Μαρία σαν μαθηματικός μόνο που το 93 ήταν στο ΤΕΛ Αμαλιάδας. Μας πήραν και πολύ νωρίς (πρώτη φορά που ήμουνα στον αγιασμό) λόγω του σεισμού που είχε γίνει το Μάρτη, όλα καλά.

Τετάρτη, 6 Σεπτεμβρίου 2017

Αναπληρωτής 1992

Ξεκίνησα να γράφω τις αναμνήσεις μου από τα χρόνια που δούλευα αναπληρωτής. Στο πρώτο μέρος τα προκαταρκτικά, τότε που ψαχνόμουνα πώς και πού μπορώ να δουλέψω σαν αναπληρωτής ενώ στη συνέχεια κατά χρονιά εργασίας. Έγραψα για το 1990 και το 1991. Σειρά έχει το 1992. Άλλη μια πρόσληψη με περιπέτεια. Γιατί ενώ είχαμε μείνει στο Άργος που είχαμε πια σπίτι (και στο οποίο σταδιακά μετακομίσαμε όλα μας τα πράγματα και το σπίτι στην Αθήνα το βγάλαμε για νοίκιασμα) όταν βγήκαν οι ανακοινώσεις των κενών δουλειά δεν υπήρχε για μας. Το μάθαν πως δουλεύαμε και πλάκωσαν πολλοί. Τα κενά στην πληροφορική ήταν πάλι τρία (άντε τέσσερα) αλλά η Μαρία βρέθηκε στο 6 ή στο 7. Κι έτσι έμεινε άνεργη.

Δευτέρα, 4 Σεπτεμβρίου 2017

Αναπληρωτής 1991

Τις τελευταίες μέρες ξεκίνησα να γράφω τις αναμνήσεις μου από τα χρόνια που δούλευα αναπληρωτής. Στο πρώτο μέρος είχα για τις μέρες που ψαχνόμουνα (και μάθαινα) πώς και πού μπορώ να δουλέψω σαν αναπληρωτής. ενώ στο προηγούμενο για την πρώτη φορά που δούλεψα, το 1990. Σειρά έχει τώρα το 1991. Τη χρονιά αυτή ήμασταν πιο προσγειωμένοι και ενημερωμένοι. Όχι τελείως, πάλι είχαμε την αισιοδοξία του νέου κι έτσι εκτός από Αρκαδία και Αχαΐα που είχαμε βάλει το 1990 για τη χρονιά αυτή διαλέξαμε την Ηλεία και για αουτσάιντερ την Αργολίδα. Η αισιοδοξία έγκειται ακριβώς στο γεγονός πως ακόμα βάζαμε αουτσάιντερ! Που όμως στην περίπτωση αυτή μας έκατσε!

Σάββατο, 2 Σεπτεμβρίου 2017

Αναπληρωτής 1990, Δουλεύω!

Ξεκίνησα να γράφω προχτές τις αναμνήσεις μου από τα χρόνια που δούλευα αναπληρωτής. ΠΣτο πρώτο μέρος είχα για τις μέρες του 1990 που ψαχνόμουνα (και μάθαινα) πώς και πού μπορώ να δουλέψω σαν αναπληρωτής. Σήμερα θα περιγράψω την πρώτη μου χρονιά, αυτό που ήταν η αρχή της σημερινής μου δουλειάς (αφού πέρασα από σαράντα κύματα) και να δούμε πότε (και ποιο) θα είναι το τέλος της.

Πέμπτη, 31 Αυγούστου 2017

Αναπληρωτές, η προετοιμασία.

Καινούρια σχολική χρονιά αρχίζει και τα σχολεία θα πρέπει να γεμίσουν με προσωπικό και με μαθητές. Κι οι μεν μαθητές ξέρουν πού θα πάνε αλλά οι δάσκαλοι και οι καθηγητές τους όχι ακόμα. Σίγουρα υπάρχουν οι μόνιμοι όπως εγώ που ξέρουμε πού θα παρουσιαστούμε και πού θα δουλέψουμε αλλά υπάρχουν οι χιλιάδες αναπληρωτές που είναι με τη βαλίτσα τους έτοιμη για να πάνε "όπου και όταν ήθελαν διαταχθεί" (όπως γράφει και το απολυτήριο του στρατού, άλλη ιστορία αυτή). Όχι πως δεν υπάρχουν και μόνιμοι που ακόμα δεν ξέρουν πού θα πάνε. Υπάρχουν κι απ' αυτούς κι είναι κι αυτοί μερικές χιλιάδες. Παράδειγμα η Μαρία (κι όσοι είναι στη διάθεση των Υπηρεσιακών συμβουλίων) που περίμενε όλο το καλοκαίρι πότε θα της πουν να κάνει τα χαρτιά της (κάτι που έγινε αυτή τη βδομάδα) και τώρα περιμένει να της πουν πού θα πάει. 'Η όσοι περιμένουν απόσπαση είτε γιατί περισσεύουν στο σχολείο που είναι είτε γιατί έχουν λόγους να βρεθούν σ' άλλο μέρος. Αλλά του αναπληρωτή ο πόνος είναι πιο μεγάλος. Γιατί δεν ξέρει καν αν θα δουλέψει κι όχι μόνο το πού. Κι επειδή μπορεί να πέρασαν κάμποσα χρόνια από την εποχή που ήμουνα αναπληρωτής και ν' άλλαξαν κάμποσα πράγματα από τότε αλλά η ιδέα δεν άλλαξε, είπα να γράψω τα δικά μου πάθια σαν αναπληρωτής. 6 χρόνια δούλεψα έτσι, σε έξι συνέχειες θα είναι (άντε, επειδή δυο χρονιές ήταν εύκολες δεν θα έχουν δικιά τους ανάρτηση αλλά θα έχει η χρονιά του διορισμού).

Κυριακή, 20 Αυγούστου 2017

Λέσβος ή Μυτιλήνη

Πριν κάμποσο καιρό ο πρωθυπουργός σε μια αποστροφή του λόγου του (κάτι σε σχέση με τους πρόσφυγες και τους μετανάστες που βρίσκονται στο νησί) είπε πως θα πρέπει να βοηθήσουμε τη Λέσβο, τη Μυτιλήνη. Δόθηκε αρκετή δημοσιότητα στο γεγονός και φτιάχτηκαν και κάμποσες γελοιογραφίες πάνω σ' αυτό, ότι δηλαδή πρωθυπουργός άνθρωπος δεν ήξερε σε ποιο μέρος βρισκότανε κι αναφέρθηκε στο νησί σαν να ήταν δυο διαφορετικά μέρη. Παρόλο που κάποιες γελοιογραφίες μ' άρεσαν και τις προώθησα, δεν είμαι σίγουρος αν αυτό έγινε από λάθος ή θέλησε να τονίσει το ενδιαφέρον του για το νησί. Κι αυτό γιατί μιας και αυτό ειπώθηκε και δεν ήταν γραμμένο, για μένα μπορεί το δεύτερο να είναι σαν επεξήγηση για το πρώτο. Γιατί για το νησί μου υπάρχει μια ασάφεια σχετικά με το όνομα.και δεν το λέω γιατί θέλω να υπερασπιστώ τον πρωθυπουργό.

Δευτέρα, 14 Αυγούστου 2017

Διόδια και κάρτες (POS)

Το σημερινό σημείωμα είναι εν μέρει μια αναδημοσίευση από το φέισμπουκ της φίλης Βάσως και από κει και πέρα συμπλήρωμα δικό μου. Εξάλλου στο θέμα είχα αναφερθεί κι εγώ παλιότερα, στο παλιό μου μπλογκ στην αναφορά που έκανα για την επάνοδό μου στους ελληνικούς δρόμους. Όμως αυτά ήταν το 2012. Από τότε πέρασαν πολλά χρόνια κι η κυβέρνηση (με την τρόικα που έγινε θεσμοί) επέβαλαν την χρήση του πλαστικού χρήματος όσο το δυνατόν περισσότερο, αναγκάζοντας τους επιχειρηματίες μεγάλους και μικρούς (ακόμα και περίπτερα) να εγκαταστήσουν μηχανάκια και να δέχονται κάρτες. Μηχανάκια που κόστισαν διάφορα ποσά που τα πήραν οι τράπεζες που εκτός απ' αυτά παίρνουν από δω και πέρα μίζα από τις σχετικές συναλλαγές. Αλλά ενώ (και) οι μικροεπιχειρηματίες είναι υποχρεωμένοι να βάλουν σχετικά μηχανάκια, οι εταιρείες των αυτοκινητοδρόμων δεν έχουν σχετική υποχρέωση. Αλλά ας βάλω το σημείωμα της Βάσως:

Παρασκευή, 11 Αυγούστου 2017

Τουριστικοί χάρτες

Στα διάφορα μέρη που πάω, όπως έχω ξαναγράψει, χρησιμοποιώ τους ηλεκτρονικούς χάρτες (είτε από τον πλοηγό - ελληνικά τζι-πι-ες - είτε και του γκουγκλ). Όμως συνήθως χρειάζομαι και μια έντυπη έκδοση για να μπορέσω να βάλω τα πράγματα σε μια σειρά. Στο εξωτερικό όπου πήγαινα, με το που έφτανα στο ξενοδοχείο μου έδιναν κι έναν χάρτη της περιοχής. Συνήθως διαφημιστικό, που είχε γύρω γύρω διευθύνσεις από κλαμπ, εστιατόρια, ξενοδοχεία αλλά και κάποιες ιδέες από τα πιο φημισμένα τουριστικά αξιοθέατα. Κι αν δεν μου τον έδιναν στο χέρι (όσοι θέλαν να προμοτάρουν κάποια πράγματα έκαναν και τις σχετικές "προτάσεις"), τον είχαν στη ρεσεψιόν για να πάρει όποιος ήθελε.

Πέμπτη, 3 Αυγούστου 2017

Τα μποφόρια

Με μπουνάτσες και μποφόρια
ταξιδεύουν τα βαπόρια.
Στα λιμάνια όλης της γης,
δύσης και ανατολής.
Έτσι αρχίζει ένα τραγούδι που τραγούδησε η Γλυκερία το 1986, αλλά η ιστορία η δική μου είναι μερικά χρόνια πιο μπροστά, το Γενάρη του 1978 κι έχει μόνο μποφόρια. Την ιστορία την έχω πει πολλές φορές και πρόσφατα ο Δημήτρης μου έλεγε για τη μεγάλη κακοκαιρία που ήταν κάπου γύρω στα Χριστούγεννα του 77 και την ξανάπα με ημερομηνίες που ήταν για μένα σημαδιακές (συν το ότι θυμάμαι καλά - ακόμα). Την είχα πει λίγες μέρες πιο μπροστά ξανά και τότε ήταν που με προέτρεψε η Μαρία να την γράψω κι αυτήν εδώ. Έβαλα τον τίλο και περίμενα την ώρα. Έγινε κι αυτό με τον Μήτσο, ε, είπα πως η ώρα ήρθε κι έπρεπε να στρωθώ!

Τρίτη, 1 Αυγούστου 2017

Μελιτζάνες με γιαούρτι στο φούρνο

Κι ενώ είχα βρει το νέο μου φαγητό, με τις μελιτζάνες με τυρί, και τις είχα κάνει κάνα δυο φορές, άλλη ιδέα μου ήρθε, δεν ξέρω πώς. Να προσθέσω και γιαούρτι. Η δική μου ιδέα έλεγε να είναι το γιαούρτι από πάνω, κάτι σαν την μπεσαμέλ στο μουσακά. Έψαξα στο δίκτυο (σήμερα είναι πανεύκολο να βρεις ό,τι σκεφτείς) και βρήκα δυο συνταγές που μ' άρεσαν, μια του Μαμαλάκη που ήταν κάπως έτσι (αλλά σε στρώμα όπως στα λαζάνια) και μια του Σκαρμούτσου που ήταν κάπως σαν τα παπουτσάκια. Τι έκανα εγώ; Προφανώς τα πάντρεψα όλα! Και τ' αποτέλεσμα εξαιρετικό.

Κυριακή, 30 Ιουλίου 2017

Μελιτζάνες με φέτα στο φούρνο

Γυρίζοντας από τη Λευκάδα, κάναμε μια στάση στην Πάτρα να δούμε την Ντίνα. Που μας πρότεινε να πάμε για φαγητό στα Βραχνέικα, κι εκεί είχε μελιτζάνες με τυρί στο φούρνο. Τις πήρα, τις δοκίμασα και πολύ μ' αρέσανε κι έλεγα να βρω τη συνταγή αλλά δεν χρειάστηκε να ψάξω πολύ γιατί τις επόμενες μέρες το μπλογκ της Ελένης έβαλε μια σχετική συνταγή, που μου θύμιζε περισσότερο σουφλέ μελιτζάνας, αλλά ήταν μια καλή βάση. Πάνω στην ώρα! Τη δοκίμασα, αλλά φωτογραφίες δεν έβγαλα. Εδώ η δική μου παραλλαγή, αν και δεν σταμάτησα σ' αυτήν. Υπάρχει και συνέχεια...

Παρασκευή, 28 Ιουλίου 2017

Τι μας λέει ο άνθρωπος...

Για τις ειδήσεις έχω αποκλείσει την τηλεόραση. Έτσι κι αλλιώς γενικά δεν πολυβλέπω τηλεόραση αφού και τις φορές που "βλέπω" συνήθως ασχολούμαι παράλληλα με κάτι άλλο (να παίζω ή να διαβάζω στο υπολογιστή, να φτιάχνω κάτι κλπ). Αντί τηλεόραση ακούω ραδιόφωνο που είναι εύκολο να το συνδυάσεις με το να κάνεις και κάτι άλλο. Παλιότερα, διάβαζα εφημερίδα, μετά την σταμάτησα κι αυτή κι ενημερώνομαι από το ίντερνετ. Που έχει τα πάντα, αλλά πρέπει να σκάψεις για να τα βρεις κι όσο σκάβεις, να ψιλοκοσκινίζεις. Γιατί μαζί με τις ειδήσεις που σ' ενδιαφέρουν κυκλοφορεί και μπόλικη σαβούρα.

Δευτέρα, 10 Ιουλίου 2017

Μηχανάκια, το τέλος

Ακόμα συνεχίζονται οι ιστορίες με τα μηχανάκια. Κι ακόμα είμαστε στο δεύτερο. Το ηρωικό!
Το 1985, αφού απολύθηκα από φαντάρος, μείναμε λίγο στη Μυτιλήνη μέχρι να τελειώσει η σεζόν και τα μαθήματα που έκανε η Μαρία και μετακομίσαμε στην Αθήνα. Μείναμε στους Αμπελόκηπους για να είμαστε σε ένα μέρος που να έχει συγκοινωνία με πολλές περιοχές ώστε να μπορούμε να μετακινηθούμε που θα πιάναμε δουλειά σε φροντιστήρια ή σε ιδιαίτερα. Πήγαμε και στον ΟΑΕΔ της γειτονιάς και γραφτήκαμε στους άνεργους. Τους ρωτήσαμε για δουλειά και μας λένε να τους ξαναρωτήσουμε από Δευτέρα,

Κυριακή, 9 Ιουλίου 2017

Με μηχανάκι, συνέχεια

Συνεχίζω λοιπόν σήμερα για τις ιστορίες μου με τα μηχανάκια. Συνολικά τέσσερα ήταν, στο προηγούμενο αναφέρθηκα στα δύο πρώτα, αλλά με το δεύτερο δεν τελειώσαμε. Από προχτές είχα στο νου μου να τ' ανεβάσω, αλλά οι τελευταίες μέρες ήταν γεμάτες δραστηριότητες :) κι έτσι καθυστέρησε λίγο. Το δεύτερο λοιπόν αυτό το κράτησα 7 χρόνια κι ήταν το μηχανάκι με το οποίο έκανα τα περισσότερα χιλιόμετρα. Αυτό με ταξίδεψε βδομάδα του μέλιτος στην Κρήτη. Σάββατο ο γάμος, Δευτέρα βράδυ στο βαπόρι, Τρίτη πρωί βγαίνουμε στο Ηράκλειο. Είχαμε και παρέα, αυτοί με το λεωφορείο (και καν δεν σκεφτήκαμε να τους δώσουμε τα μπαγκάζια μας που τα είχε η Μαρία στην πλάτη της) εμείς οι νιόπαντροι με το παπί, τραβάμε για Σητεία. Στο δρόμο ανηφόρα, όλο ανεβαίνουμε, το υψόμετρο μεγαλώνει, το μηχανάκι ζορίζεται, λέω πάει χάλασε, αλλά τα κατάφερε τελικά.

Τετάρτη, 5 Ιουλίου 2017

Και με μηχανάκι

Τέλη της δεκαετίας του 70, η θεία μου η Ελένη απέκτησε ένα μοτοποδήλατο. Από αυτά που έπαιρναν μπρος με πετάλι. Το πήρα μια βόλτα, έγδαρα λίγο με το πόδι μου μια μάντρα, ενδιαφέρον το βρήκα. Μ' άρεσε. Τον επόμενο χρόνο πήρε ένα παρόμοιο αλλά μεταχειρισμένο η κόρη της. Το κράτησε κάποιο διάστημα αλλά αποφάσισε να το αλλάξει μ' ένα παπάκι Χόντα. Οπότε αποφάσισα και αγόρασα εγώ το παλιό της. Κι έτσι, το 1981 με βρίσκει ιδιοκτήτη μηχανοκίνητου! 17 ή 18 χιλιάδες δραχμές η τιμή του. Το μετέφερα στα Γιάννενα και κυκλοφορούσαμε με τη Μαρία. Όταν πέφταμε σε ανηφόρα (και τα Γιάννενα έχουν κι απ' αυτές) βοηθούσαν και τα πετάλια και κάτι γινότανε.

Δευτέρα, 3 Ιουλίου 2017

Ποδηλατικές ιστορίες, η συνέχεια

Έλεγα λοιπόν, πως το πρώτο μου ποδήλατο ήταν ένα 20άρι Βέλαμος που το απόκτησα εφτά χρονών. Καλό για την ηλικία αυτή, αλλά τα εφτάχρονα έχουν την κακιά συνήθεια καθώς μεγαλώνουν στα χρόνια να μεγαλώνουν και στο σώμα. Κι εγώ ψήλωνα γρήγορα. Έτσι, μέχρι να βγάλω το δημοτικό το ποδήλατο αυτό μού ήταν οριακό. Οπότε πηγαίνοντας στο Γυμνάσιο ο πατέρας μου παίρνει, πάλι, την πρωτοβουλία για αγορά άλλου, μεγαλύτερου. Να μπορώ να πηγαίνω και μέχρι το σχολείο άμα λάχει.

Σάββατο, 1 Ιουλίου 2017

Ποδηλατικές ιστορίες: Το πρώτο μου ποδήλατο

Βασικά θα τις έλεγα δικυκλιστικές τις ιστορίες αυτές, αλλά όπως το σκεφτόμουνα, αν έβαζα όλη τη σχέση μου με τα δίκυκλα, θα τράβαγε πολύ σε μάκρος η ανάρτηση κι έτσι είπα να την κόψω στα δύο. Ξεκινάω λοιπόν με την ή μάλλον τις ποδηλατικές ιστορίες και έπονται άλλες με μηχανοκίνητα δίκυκλα :).

Δευτέρα, 19 Ιουνίου 2017

Σεισμός στο Πλωμάρι, μια βδομάδα μετά

Πέρασε μια βδομάδα από τον μεγάλο σεισμό που ταρακούνησε τη Λέσβο (ή τη Μυτιλήνη; η Μυρσίνα τα χώνει σ' αυτούς που χρησιμοποιούν το δεύτερο για το νησί, εγώ έχω άλλη άποψη, αλλά δεν είν' η ώρα). Η εστία του σεισμού (το κέντρο του) ήταν λίγα χιλιόμετρα έξω απ' το Πλωμάρι, απ' την περιοχή καταγωγής μου δηλαδή. Καταστρεπτικός και δυστυχώς και φονικός, αφού μια γυναίκα καταπλακώθηκε από το σπίτι της που έπεσε. Για το μέγεθος τη καταγραμμένης μέχρι στιγμής καταστροφής γράφει το in.gr (έχω επέμβει και έχω χρωματίσει με πράσινο αυτά που κρίθηκαν εντάξει και με κόκκινο τα ακατάλληλα, ενώ πρόσθεσα και τον πληθυσμό σύμφωνα με την τελευταία απογραφή του 2011. Επίσης σημειώνω με πορτοκαλί το χωριό με τις μεγαλύτερες καταστροφές και με κίτρινο το δικό μου - που κι εκεί από καταστροφές δεν πάει πίσω. Υπόψη πως τα νούμερα έχουν να κάνουν μόνο με τα κτίρια που είχαν ελεγχθεί μέχρι χτες Κυριακή το βράδυ. Οι έλεγχοι δεν έχουν τελειώσει ακόμα, υπάρχουν αρκετά κτίρια που έχει ζητηθεί να ελεγχθούν αλλά είναι ακόμα στην αράδα. Ομολογώ - με βάση εμπειρίες από άλλους σεισμούς - πως τα συνεργεία που υπάρχουν είναι πολυπληθή, αλλά οι ανάγκες περισσότερες).

Παρασκευή, 16 Ιουνίου 2017

Οι αριθμοί της ζωής μας

Για ποιους αριθμούς μιλάω; Μα για όλους αυτούς τους αριθμούς που έχουν μπει στη ζωή μας και συνέχεια χρειάζεται ν' αναφερόμαστε σ' αυτούς στις συναλλαγές μας (κυρίως) με τις δημόσιες υπηρεσίες. Κι είναι τόσοι πολλοί και πληθαίνουν συνέχεια. Κάποτε, χρειαζόσουνα μόνο τον αριθμό της ταυτότητάς σου (ΑΔΤ), κι αυτόν όποτε. Ακόμα έναν αριθμό είχαμε οι δημόσιοι υπάλληλοι, τον αριθμό μητρώου (ΑΜ). Το χρησιμοποιούμε στις επαφές μας με την υπηρεσία. Υπήρχε ακόμα ένας αριθμός που είχαμε όλοι οι ασφαλισμένοι σε κάποιο φορέα υγείας που τον έγραφε το βιβλιάριό μας και τον χρησιμοποιούσε ο γιατρός μας για τη συνταγογράφηση. Σε μας του δημοσίου αυτός ο ένας έγινε τρεις - για τους άλλους δύο (χωρίς να είναι σίγουρο).

Τετάρτη, 14 Ιουνίου 2017

Πλαστικές σακούλες

Μια είδηση των προηγούμενων ημερών. Ούτε μονόστηλο δεν θάπιανε στις κλασσικές εφημερίδες φαντάζομαι. αλλά μιας και δεν διαβάζω εφημερίδα πια δεν ξέρω αν η υπόθεσή μου αυτή είναι σωστή. Αλλά απ' τις σειρές που διάβασα, υποθέτω πως ναι. Ποια είδηση; Μα πως από τον επόμενο χρόνο δεν θα επιτρέπεται να δίνονται τσάμπα οι σακούλες στα μαγαζιά. Ποια μαγαζιά; Η είδηση αναφέρει τα σουπερμάρκετ αλλά είμαι σίγουρος πως θα είναι γενικότερο το θέμα. Κι όχι μόνο αυτό, αλλά μπαίνει και διατίμηση. Η σακούλα θα χρεώνεται με 0,08€. Τιμή πολύ μεγαλύτερη από αυτήν που χρεώνει το Λιντλ που ήδη ακολουθεί αυτή την τακτική. Ή το ΙΚΕΑ κλπ.

Δευτέρα, 12 Ιουνίου 2017

Γέφυρα του Ευρίπου

Μιας και έγραφα προχτές για τη γέφυρα της Λευκάδας κι έκανα και αναφορά στην Εύβοια, να βάλω κάτι και για την ιστορική γέφυρα που ενώνει το νησί με την απέναντι στεριά, τη γέφυρα του Ευρίπου. Δεν μιλάω για την καινούρια (την ψηλή όπως τη λένε) που είναι σταθερή και σε τέτοιο ύψος και με τέτοιο τρόπο που τα καράβια περνάνε από κάτω της χωρίς κανένα πρόβλημα, αλλά για την παλιά, αυτή που χρόνια τώρα ενώνει τα δυο κομμάτια της πόλης (κι ας έχει αλλαχτεί αρκετές φορές).

Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

Η γέφυρα της Λευκάδας

Έγραφα για τους καταρράκτες της Λευκάδας και διαλέγοντας τις φωτογραφίες είδα που είχα τραβήξει τη γέφυρά της κι είπα να γράψω. Πέφτουν απανωτές οι δημοσιεύσεις, να χαρεί η Ντίνα που μπαίνει ταχτικά στο μπλογκ και μούκανε παρατήρηση στην επιστροφή από κει. Αλλά ας πάρουμε τα πράγματα με τη σειρά.
Η Λευκάδα είναι νησί μεν αλλά έχει μια ιδιαιτερότητα: πας σ' αυτό με γεφύρι, δεν χρειάζεσαι φέρι μποτ. Απ' τα λίγα τέτοια νησιά (το άλλο είναι η Εύβοια με δυο γέφυρες, αλλά και η Πελοπόννησος μ΄άλλες δυο (συν δυο βοηθητικές) :) ). Αυτός ήταν κι ο λόγος που επιλέχτηκε για την τελευταία βόλτα. Πας σε νησί αλλά δεν πληρώνεις κερατιάτικα στα βαπόρια (όχι πως τα διόδια είναι λίγα. Μπορείς να τα αποφύγεις αλλά θες τη διπλή ώρα ενώ απ' τους καινούριους αυτοκινητόδρομους σε 4 ώρες είσ' εκεί απ' την Αθήνα). Πάλι ξέφυγα όμως.

Πέμπτη, 8 Ιουνίου 2017

Καταρράκτες Λευκάδας

Για καταρράκτες έχω γράψει κι άλλες φορές. Από τους "ψηλότερους καταρράκτες της Γερμανίας" στο Τρίμπεργκ, στα Μαύρα Δάση και τους πραγματικά καταπληκτικούς καταρράκτες στην περιοχή των λιμνών Πλίτβιτσε της Κροατίας μέχρι τους ελληνικούς καταρράκτες στην Έδεσα, στην Αττική ακόμα και στη Λέσβο (που βέβαια τον βρήκα ξερό όταν αποφάσισα να τον επισκεφτώ). Κι αφού στη Μυτιλήνη ήταν ξερός δεν περίμενα πως σε ένα πολύ μικρότερο νησί όπως η Λευκάδα θα υπήρχε καταρράκτης που να έχει νερό καλοκαιριάτικα (ή περίπου καλοκαιριάτικα). Κι όμως, υπάρχει.

Τετάρτη, 24 Μαΐου 2017

Μους ανανά

Την πατρότητα* αυτής της συνταγής την διεκδικούν (ή την αποποιούνται :) ) πολλοί. Εγώ την δοκίμασα από την Ελένη που την έφερε στο σχολείο ένεκα της γιορτής της. Όμως είπε πως η συνταγή είναι της Στέλλας. Κι αν την ρώταγα κι αυτήν ούτε ξέρω που θα την απέδιδε. Το θέμα όμως δεν είναι ποιος τη βρήκε τη συνταγή και πού, το θέμα είναι πως πρόκειται για ένα δροσερό κι ελαφρύ γλυκό, νοστιμότατο που αξίζει τον κόπο να το φτιάξει κανείς (και να το τρώει :) ). Αλλά πριν προχωρήσω στη συνταγή, θα πρέπει να εξηγήσω αυτόν τον αστερίσκο που έχω βάλει παραπάνω γιατί υπάρχει εδώ ένα γλωσσικό παράδοξο.

Δευτέρα, 22 Μαΐου 2017

Φρεσκοτριμμένα μπαχαρικά

Πάνε πάρα πολλά χρόνια από τότε που είχα δει γραμμένο στο τμήμα μπαχαρικών του σουπερμάρκετ ΑΒ που μόλις είχε ανοίξει στο Ελληνικό "Αν λείψουν τα πιπέρια σου, να δω τη μαστοριά σου". Μου έμεινε η φράση γιατί ακριβώς το τελικό αποτέλεσμα σ' ένα φαγητό επηρεάζεται πάρα πολύ απ' αυτές τις μικρές ποσότητες μπαχαρικών που προστίθενται. Γιατί τα μπαχαρικά έχουν αυτή την καταπληκτική ιδιότητα να νοστιμεύουν τα φαγιά όπως λέει και στην "Πολίτικη κουζίνα". Για χρόνια τα χρησιμοποιούσα, πάντα τα εκτιμούσα, αλλά τελευταία έχω προσθέσει κάποια καινούρια στοιχεία που λέω να τα μοιραστώ μαζί σας.

Τρίτη, 25 Απριλίου 2017

Πάσχα στο Λεωνίδιο

Πριν από τρία χρόνια ήταν η πρώτη φορά που έκανα Πάσχα στο σπίτι μου αλλά δεν ήταν όλη η οικογένεια μαζί. Η Ειρήνη έλειπε, είχε πάει με φίλους της στο Λεωνίδιο και την είχε εντυπωσιάσει. Τότε το πήρα απόφαση πως δεν έχει νόημα να προσπαθώ για παραδοσιακό Πάσχα αφού η οικογένεια όπως την είχα στο νου μου είχε πια αλλάξει, πέρα απ' το γεγονός πως κι η παρέα που ερχόταν για τον οβελία ερχόταν λίγη ώρα πριν τον κατεβάσω απ' τα δίχαλα! Έτσι από τότε άρχισα να προγραμματίζω με τη Μαρία διακοπές σ' άλλα μέρη. Στην πορεία τα πράγματα χάλασαν ακόμα παραπάνω, το περσινό Πάσχα π.χ. ήταν άστα να πάνε και κατέληξε με το θάνατο της μάνας μου ενώ και αργότερα είχαμε ακόμα ένα θάνατο ενός απ' τους τακτικούς πασχαλινούς θαμώνες. Οπότε μου έφυγε κάθε διάθεση να μείνω σπίτι φέτος πασχαλιάτικα, άσχετα αν τα παιδιά μου δεν είχαν στο νου τους να πάνε κάπου αλλού. Και θυμήθηκα που η Ειρήνη συνιστούσε πως μια φορά τουλάχιστον αξίζει να κάνει κανείς Πάσχα στο Λεωνίδιο.

Δευτέρα, 27 Μαρτίου 2017

Ρεβίθια φούρνου

Πριν κάνα μήνα και κάτι είχα πάει μια περιοδεία :) στη Βόρεια Ελλάδα. Δηλαδή μέχρι τη Θεσσαλονίκη πετάχτηκα, να μην τα παραλέω, αλλά εντάξει, πετάχτηκα και μέχρι την Έδεσσα, έκανα και μια στάση στη Λάρισα, ε, ας υπερβάλω κι εγώ λίγο. Τέλος πάντων, στη διαδρομή προς το βορρά είχαμε μπόλικο χρόνο (πολύ παραπάνω απ' ό,τι προβλέπαμε) κι έτσι κάναμε μια καλή στάση στην Αγία Παρασκευή στα Τέμπη (ίσως η τελευταία φορά που περάσαμε από κει αφού το Σάββατο δίνεται στην κυκλοφορία ο καινούριος δρόμος με τα τούνελ. Λάθος, πάει τη Δευτέρα αφού ο πρωθυπουργός είναι απασχολημένος άρα εγκαίνια αργότερα, ας κυκλοφορήσουμε ένα Σαββατοκύριακο ακόμα απ' τον παλιό). Εκεί, παραδοσιακά πουλάνε διάφορα πήλινα (και σε καλές τιμές) και πήραμε δυο για δώρο. Στην Έδεσσα η Κατερίνα μας είπε πόσο ωραία γίνονται τα ρεβίθια στη γάστρα. Στην επιστροφή πήραμε ακόμα μια για μας (είχα ήδη άλλες δυο!) και προχτές είπαμε να τα δοκιμάσουμε. Καλό το αποτέλεσμα και το παρουσιάζω εδώ.

Τρίτη, 21 Μαρτίου 2017

Κρέπες γλυκιές

Υλικά (για περίπου 25)

25 κοφτές κουταλιές (περίπου 200 γρ.) αλεύρι
3 κοφτές κουταλιές ζάχαρη
3 αυγά
0,4 λίτρο γάλα
1 κουταλιά λάδι
Ελάχιστο αλάτι

Κυριακή, 19 Μαρτίου 2017

Κρέπες 4

Για να πω την αλήθεια, αυτή η συνταγή μου φαίνεται ίδια με την άλλη την απλή, αλλά είναι στη μισή ποσότητα (όπως αυτές που έφτιαξα). Τέλος πάντων...

Παρασκευή, 17 Μαρτίου 2017

Κρέπες 3

Υλικά (Περίπου 10 μικρές)

3 αυγά
0,25 λίτρο γάλα
3 κουταλιές βούτυρο λιωμένο (+ λίγο για το τηγάνι)
1 φλιτζάνι αλεύρι
1 κουταλιά ζάχαρη
¼ κουταλάκι αλάτι

Τετάρτη, 15 Μαρτίου 2017

Κρέπες 2 (γρήγορο μείγμα)

Μετά από πολύ καιρό αποφάσισα να φτιάξω σήμερα κρέπες. Απ' τη στιγμή που έχω βάλει τις συνταγές μου στο μπλογκ, αυτό που κάνω σ' αυτές τις περιπτώσεις είναι να γράψω στο παραθυράκι αυτό που θέλω και να μου βγάλει όλες τις σχετικές συνταγές που έχω βάλει. Χτες βρήκα δύο, μια απλή και μια με τη σημείωση "αρμυρές" κι αποφάσισα να φτιάξω την απλή (που βλέπω πως την είχα ανεβάσει πριν από ένα χρόνο, επέτειο είχε :) ). Όταν τις τρώγαμε (και φωτογραφία δεν έβγαλα) ρωτάει η Ειρήνη ποια συνταγή έφτιαξα και της λέω πως δεν είχα και πολλές επιλογές. Μα είχαμε πολλές συνταγές, παρατηρεί. Κι επειδή κι εγώ κάτι τέτοιο θυμόμουνα, ψάχνω στο αρχείο με τις συνταγές. Και βρίσκω δυο τρεις. Οπότε πρέπει να τις ανεβάσω κι αυτές.

Δευτέρα, 20 Φεβρουαρίου 2017

Αυγά προσωπάκια Κατερίνας

Τις προηγούμενες μέρες είχαμε πάει στη βόρεια Ελλάδα για να συναντηθούμε με συμφοιτητές απ' τα παλιά που είχαν κανονίσει να βρεθούν σε μια ταβέρνα. Στη Θεσσαλονίκη μας φιλοξένησε η Κατερίνα, αν και η ίδια δεν ήταν παρούσα! Αποφασίσαμε να πάμε να τη βρούμε και το επόμενο πρωί μας πρότεινε για πρωινό αυγά - προσωπάκια.

Τρίτη, 14 Φεβρουαρίου 2017

Ξημέρωμα στο Νείλο

 Η εκδρομή στην Αίγυπτο περιλάμβανε και τετραήμερη κρουαζιέρα στο Νείλο. Το τετραήμερη, ήταν βέβαια πολύ σχετικό. Την πρώτη μέρα (Δευτέρα), μπήκαμε στο πλοίο μεσημεράκι κι απλά εγκατασταθήκαμε. Κάναμε βόλτα στο Ασουάν, πήγαμε και μια εκδρομούλα. Τα χαράματα της Τρίτης το πλοίο μας έχει ξεκινήσει κι όλη τη μέρα ταξιδεύει. Σταματάμε σε διάφορα σημεία, κατεβαίνουμε ένα επίπεδο και χαράματα Τετάρτης φτάνουμε στο Λούξορ. Το πλοίο δένει εκεί, επισκέψεις σε ναούς και αρχαιολογικούς χώρους της περιοχής (κι έχει μπόλικους - είναι οι αρχαίες Θήβες) και στις 3 τη νύχτα προς την Πέμπτη (δηλ. την τέταρτη μέρα της κρουαζιέρας) στο λεωφορείο και στο αεροδρόμιο για Κάιρο!

Κυριακή, 5 Φεβρουαρίου 2017

Μαρμελάδα μήλο

Λίγο πριν τα Χριστούγεννα, στο σχολείο της Μαρίας, έκαναν το συνηθισμένο ετήσιο μπαζάρ :) Στο μπαζάρ είχε πράγματα που τα είχαν φτιάξει τα μέλη του συλλόγου γονέων και κηδεμόνων κι η Μαρία είπε ν' αγοράσει κάτι, οπότε πήρε και ένα βαζάκι μαρμελάδα μήλο. Δεν είχα ξαναδοκιμάσει και μ' άρεσε πολύ. Είχαμε κάτι μήλα κι έτσι είπα να τη δοκιμάσω. Έψαξα σε διάφορα σημεία στο ιντερνέτι κι έκανα έναν συνδυασμό (η βασική ιδέα είναι από τις "συνταγές της παρέας" - εγώ έκανα την αναζήτηση και τις υποδείξεις κι η Μαρία την υλοποίηση :) ) και το τελικό αποτέλεσμα (που πολύ μ' άρεσε, αν και θα ήθελα λίγη κανέλα ακόμα) το παρουσιάζω εδώ.

Δευτέρα, 30 Ιανουαρίου 2017

Τα φανάρια της Αιγύπτου

Τα φανάρια; ποια φανάρια; αφού στην Αίγυπτο είναι σπάνιο είδος τα φανάρια των δρόμων. Π.χ. βρήκαμε στην πλατεία Ταχρίρ, την πλατεία που έγινε γνωστή από τα γεγονότα της απαίτησης αλλαγής προέδρου της χώρας και η οποία βρίσκεται ακριβώς μπροστά από το αρχαιολογικό μουσείο του Καΐρου. Όμως επειδή η πλατεία ήταν κοντά στο ξενοδοχείο που μέναμε είπαμε να πάμε με τα πόδια την πρώτη μας βραδιά εκεί, να πάρουμε μια γεύση της πόλης  (και της χώρας). Για να πάμε μέχρις εκεί έπρεπε να περάσουμε διάφορους δρόμους που κανένας τους δεν είχε φανάρια. Κι όχι δρόμους μικρούς αλλά μεγάλους, με πολλές λουρίδες κυκλοφορίας. Πώς τα καταφέρνουμε;

Πέμπτη, 26 Ιανουαρίου 2017

Πατάτες γεμιστές

Τη συνταγή την εντόπισα από το γνωστό μπλογκ συνταγών της Ελένης. Είχα κρεμμύδια γεμιστά, μανιτάρια γεμιστά, γιατί όχι και πατάτες; Η ιδέα παρόμοια ήταν. Γιατί εντάξει, στα παραδοσιακά γεμιστά, αυτά με το ρύζι (ντομάτες, μελιτζάνες κλπ) η μάνα μου έβαζε και καμιά πατάτα για την κόρη μου που έχει ιδιαιτερότητες στο φαγητό της, αλλά αυτή ουδεμία σχέση. Εξάλλου μιλάμε για σκέτες γεμιστές πατάτες.

Τρίτη, 24 Ιανουαρίου 2017

Χιούμορ

Τρεις αστείες εικόνες που δημοσιεύτηκαν στο χρονολόγιο φίλων στο φέισμπουκ είπα να βάλω σήμερα. Κι οι τρεις έχουν σχέση με φαγητά. Η πρώτη έχει να κάνει με το πώς παρουσιάζεται γκουρμεδιά ένα απλό πιάτο. Λεκτικά εδώ, στην πράξη αυτό γίνεται με μια σος απλωμένη περαδώθε :)

Δευτέρα, 23 Ιανουαρίου 2017

Χούμους

Το χούμους το πρωτάκουσα πριν από πολλά χρόνια απ' τον πατέρα του φίλου μου του Δημήτρη μαζί με τα φούλια. Είχαν γυρίσει απ' το Σουδάν (απ' το Βάος, το θυμήθηκα επιτέλους, μέρες προσπαθούσα) κι ανέφερε αυτά τα δυο παράξενα, για μένα,  σουδανέζικα φαγητά. Και τα μεν φούλια έμαθα γρήγορα πως ήταν είδος κουκιά μικρά, αλλά το χούμους μου είχε μείνει. Έμαθα επίσης πως αυτά είναι γενικότερα αραβικά φαγητά κι όχι αποκλειστικά του Σουδάν. Ειδικά το χούμους το είδα και στα κεμπαπτζίδικα της Γερμανίας αν και δεν έτυχε να το δοκιμάσω. Το δοκίμασα όμως στην Αίγυπτο (μας είχαν διάφορα τέτοια συμπληρωματικά στο φαγητό) και το βρήκα ενδιαφέρον, αν και συνταγή δεν είχα, ούτε από τι είναι φτιαγμένο.

Τετάρτη, 18 Ιανουαρίου 2017

Ο καιρός στην Αίγυπτο

Έγραφα προχτές για τον καιρό και τις συνέπειές του στην Ελλάδα. Κι επειδή τις τελευταίες μέρες καμαρώνω ταχτικά για τη βόλτα μου στην Αίγυπτο (θα βάλω κι άλλα εδώ) κι όσοι βλέπουνε τις φωτογραφίες που είμαστε με μπλούζες και μπουφάν με ρωτάνε για το τι καιρό έκανε εκεί, να γράψω σήμερα γι' αυτό προσθέτοντας μερικές σκέψεις μου για το πότε είναι η καλύτερη εποχή για να την επισκεφθεί κανείς. Με μπουφάν ήταν ντυμένοι κι οι ντόπιοι, ούτε εμείς φαινόμασταν πιο άνετοι ούτε αυτοί :) (παραπάνω βραδάκι στο Αλ Χαλίλι).

Τρίτη, 17 Ιανουαρίου 2017

Καιρός και συνέπειες

Πριν μερικές μέρες τα σχολεία ήταν κλειστά στην περιοχή που μένω. Με την ευκαιρία θύμισα ένα παλιότερο σημείωμά μου σχετικά με το κλείσιμο των σχολείων στη Γερμανία. Που έλεγε ότι δεν συμφέρει να προετοιμάζεσαι για κάτι που συμβαίνει 5 μέρες το χρόνο κι όσοι συγκρίνουν το τι γίνεται εκεί μ' αυτά που γίνονται στην Ελλάδα σε αντίστοιχες περιπτώσεις συγκρίνουν ανόμοια πράγματα. Όχι δηλαδή πως δεν χρειάζεται κάποια προετοιμασία όταν ξέρεις ότι θα πέσει χιόνι (και η ΕΜΥ είχε κάνει τις προβλέψεις τις σωστά, άσχετα αν κάποιοι δεν μπορούσαν να τις διαβάσουν: όταν λέει ο καιρός χαλάει από βορειοανατολικά, δεν μπορεί να λες πως δεν είχε δίκιο γιατί στην Αθήνα ήρθε το χιόνι με μια μέρα καθυστέρηση. Ούτε όταν δίνει πρόγνωση με ένα εύρος ωρών να περιμένεις πως με το που μπαίνει το συγκεκριμένο χρονικό διάστημα, αρχίζει και το φαινόμενο που περιγράφεται).

Κυριακή, 15 Ιανουαρίου 2017

Στη Γκίζα

Η Γκίζα είναι ουσιαστικά περιοχή του Καΐρου, εκεί που βρίσκονται οι πιο διάσημες πυραμίδες: του Χέοπα, του Χεφρήνου και του Μυκερίνου (στην παραπάνω φωτογραφία δεν φαίνεται). Η πρώτη είναι η μεγαλύτερη απ' τις τρεις, πιο ψηλή και είναι το μόνο απ' τα εφτά θαύματα του (αρχαίου) κόσμου που σώζεται στις μέρες μας ατόφιο.  Στην ίδια περιοχή είναι και η περίφημη Σφίγγα. Όχι πως στην Αίγυπτο είδαμε αυτήν μόνο τη Σφίγγα, αλλά αυτή είναι η πιο μεγάλη (και πιο ξακουστή).

Τρίτη, 10 Ιανουαρίου 2017

Θρησκευτικότητα

Όπως έγραφα, πρόσφατα κάναμε ταξίδι στην Αίγυπτο. Χρησιμοποιήσαμε συνολικά τέσσερις φορές αεροπλάνο. Στις τρεις απ' αυτές υπήρχε κάτι κοινό: Τροχοδρομεί το αεροπλάνο της Ετζιπτέαρ για να πάρει θέση απογείωσης. Κατεβαίνουν οι οθόνες πληροφόρησης. Ποια είναι η πρώτη "πληροφορία"; Μα, μια προσευχή... Στην τέταρτη δεν είχαμε γιατί το αεροπλάνο δεν είχε οθόνες που κατεβαίνουνε (ήταν πιο μικρό).

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

Ασφάλεια

Στις μέρες μας η τρομολαγνεία των μέσω ακούγεται στο έπακρο. Βέβαια υπάρχουν και τα διάφορα τυφλά χτυπήματα με θύματα αλλά η προβολή τους και η συζήτηση που γίνεται είναι πολύ περισσότερη. Από την πτώση των δίδυμων πύργων και μετά η συζήτηση για την τρομοκρατία καλά κρατεί και για την αποτροπή της παίρνονται όλο και περισσότερα μέτρα που όμως μάλλον δεν είναι αποτελεσματικά αφού τα χτυπήματα έρχονται στα πιο αστυνομοκρατούμενα μέρη. Το 2012 είχα πάει στη Γαλλία και έγραφα για την (άσχημη) εντύπωση που μου έκαναν οι αστυνομική με το δάχτυλο στη σκανδάλη. Και τα χτυπήματα στο Παρίσι (και όχι μόνο, στη Γαλλία) έγιναν και ξανάγιναν.